
من از پونزده سالگی، وارد دنیای دیت کردن شدم. قرارمدار، کجا کی هم رو ببینیم. چند تجربهی اول، به دلیل عدم هماهنگی در باب «کجا» با شکست روبرو شد. خیلی سن دارم که بگم اون موقع من موبایل نداشتم، دیت فرضی هم موبایل نداشت و کلاسیکو قرار میذاشتیم.
قدم اول دیت، اینه که یه نفر رو قراره ببینی با انگیزهی آشنایی بیشتر و کشف پتاسنیلهای انسانی. پس حضور حداقل دو نفر لازمه. گاهن، در دوران جهالت ما، دابل دیت، دوست دختر بادیگارد، بچهی ریزهی فامیل هم دیده شده.
قدم دوم دیت، هماهنگی برای ملاقات در ساعتی مشخص برای هر دو نفر است. این که طرفین بتوانند ساعت مشخصی از روز مذکور را به معاشرت یا فعالیت مورد توافق بگذرانند.
قدم سوم دیت، انتخاب لوکیشن مناسب در هوا و شرایط جوی مساعد است.
تا اینجای کار خیلی ابتدایی به نظر اومد، درسته؟ ولی بسیاری از «قرار»هایی که نشد اونی که باس بشه، سر همین اصول اولیه است.
اصل اول و آخر، ارتباط و تبادل سازنده است. حالا این که فرق دیت با قرار ملاقات غیر رمانتیک چیه بمونه شبی دگر. امشو قراره بیل جوونیا رو بزنیم.
از همون پونزده سالگی، تا به کنون، دیتهای بد زیاد رفتم. لوکیشنهایی که جاپارک نداشتند، پیاهروی توی پارک وسط گرما، قدم زدن با پاشنه بلند تو سرما، رزرویشنهایی که درست انجام نشدند، رستورانهایی که غذای متناسب با عادات غذاییمون رو نداشتند، دیر رسیدن، زود رفتن. اوف. ته نداره. میدونی چی میگم؟

من چی یاد گرفتم و میخوام بات تقسیم کنم: هرقدر به وضوح نیازها و ترجیحاتمون رو بیان کنیم، احتمال دریافتشون بالاتر میره. توضیح دادن رژیم غذایی، ساعت خروج و جاپارک، اوف، کولاک میکنه.
عرض کردم. من دیت زیاد رفتم. از ملیتهای مختلف، سنین متفاوت و جاهای رندوم. پیتزا داوود و نشستن رو جعبه نوشابه، خونه دیدن در خیابون منتهی به کنگره در واشنگتن دیسی، پارک دم رودخونهی جکسونویل، کشکبادمجون فروشی تو جاده حیدرهی همدان، قهوه در بام تهران، صبحونه در بالکن آپارتمانش در بالتیمور، بستنی جاده لواسون، سینما، سینما، سینما، کافه، کافه، رستوران، موزه، گالری و حتی دانشگاه.
فعالیتهای مختلفی تجربه کردیم، به جز خوردن و آشامیدن و حرف زدن، کتاب تماشا کردن، فیلم دیدن، لوازم التحریر خریدن، کابینت آشپزخونه چک کردن، عکاسی و مدلینگ، تماشای نقاشی و مجسمه، سیگار کشیدن، رقصیدن، بوسیدن، شعر خواندن، شات زدن، رانندگی، نون دادن به پرندهها، دویدن تو برفها، بالا کشیدن از سنگها، دوچرخهسواری و خب البته زل زدن تو چشم هم.
همه رو گفتم برسیم به این. بعد از ۱۷ سال دیت کردن، شاید کلمات دیگه یادم نیاد. ولی احساساتش باهام مونده. این که چقدر بام تهران خجالتزده بودم، چطور از تماشای طلوع آفتاب به وجد اومدم و چقدر دیدن آثار هنری به صورت همزمان هیجان انگیز بود.
احساسات مهمتر از کلماتند گاهی. این که آدمها چه احوالاتی در ما برمیانگیزند. هی هی.
هوم. رسیدیم تهش. حقیقت رو بهت نگفتم شهریار.
من میدونم، دلم روشنه، این روزها، روزهایی ان که فراموش نمیکنیم. هیچ کدوممون.