
اوف!
ملت میان خودشون رو در سوشال مدیا به نمایش میگذارند. با هم برخی از روشهای معمول رو مرور میکنیم.
تکنیک یک:
وای! من بدبخت رو ناز کنین یا بچهها واسم دعا کنین.
در این روش، صاحب پست، یا همون صاببچه، مشکلی از خویش را به نمایش میگذارد و از دردهایش میگوید.
مثالها: عکس دست و سرم
عکس قهوه و فیلمنامه و ساعت ۳ صبح هشتگ
عکس پشت به دوربین و نگاه خیره به افق و شعری از فروغ یا سهراب در باب دلشکستگی هشتگ شروع دوباره.

تکنیک دوم
من لعنتی
عکسهای تکی و عقاب تنها و مرد جاده.
شعرهای پابلو نرودا و گزیدههای از شریعتی و چارلیچاپلین
هشتگ سلف، زندگی

تکنیک سوم
مخاطب خاص
پستهای کنایهای، لایکهای معنادار و ریپست. سوشال مدیا، در نقش بنگاهدار شادی، پیام دلبر و دلدار را به هم میرساند.

اینا رو رها کن. کله رو فر کردیم، دنیا رو میسپاریم به هیچ.
بابت خانهنشینی، سیاتیک، کمردر، خانهنشینیای کشیدم که مپرس. یک کیلو و نیم اضافه کردم. هنوز پادرد دارم شبها و روحیهام را اندکی از کف بدادم. بیا برایت شرح قصهای بگویم که در دلم مانده شهریار.

روزی روزگاری،
مردمان شهر، کلهشان پر بود از اینستاگرام، پادکست، موزیک، سریال، غیبت دیگری، سر کشیدن به زندگی آن یکی.
مردمان شهر، عادت کرده بودند به صدای اضافی، بلند و گیجکننده. آلودگی صوتی، حضور انسانهای دیگری که حتی دوستشان نداشتند، کمکشان میکرد به حقیقت زندگی فکر نکنند و بتوانند در بالین حواسپرتی چرت بزنند.
روزی، یکی از آدمهای شهر، زد بیرون. رفت گوسفند بچراند یا طلا پیدا کند. اینش مهم نیست. آن که رفت، از شهر نرفت فقط، از آلودگی رفت. آلودگی روح.
وقتی به تماشای گوسفندان نشست، که عین چند تکه پنبهی ریزه، در گسترهی چمنزار سبز، عشق میکردند. صداهای جدید شنید. صدای باد در چمنزار، صدای باد در میان برگ درختها، صدای باد در موهایش، موهایش، کلهاش، باد در کلهاش، فکر در کلهاش، فکرهایش.
بالاخره خودش را شنید. صدای درونش را شنید. غرهای تکراریاش، ترسهایش، آرزوهایش.
دراز کشید و آسمان آبی را تماشا کرد. آسمان آنقدر کش آمد که شد دایرهی فکرش. افکار، مثل ابرهای پنبهای رد میشدند و او، میتوانست ببیندشان. بدون اینکه افکار، او را مثل گردباد دربربگیرند، به تماشای خویش نشست. به تماشای خودش. به تماشای باد در میان آرزوهایش.
گوسفندها در چمنزار میچریدند. توانست چشم برهم بگذارد. توانست بخوابد. بدون شمارش گوسفندها. گوسفندها، میتوانستند بدون او چند ساعتی بچرند.

همین روزها، که تیلیت شدیم زیر مشق و مسوولیت و هیجان. دراز میکشم و میگذارم همهی ابرها با من حرف بزنند. حتی این یکی.

وقتی بشنوی، ترست را. دیگر تو را نمیترساند، از پشت هیچ دیواری نمیپرد جلوی تو. بلدش هستی. بهتر از هر کسی.
راماش کردهای. هی، تو! ابر غبارآلود شکست، تو را دیدم. میتوانی بروی. من تو را بلدم.