
دلاور هستهای؟ یه بست بزن خستهای!
آیا میدانستید، نسل جوون فسقل درورومون، از نمایش سیاهی زیر چشم، احساس غرور میکنند؟ چون نشونهی اینه که مهماند، یا کمخواب یا شلوغ یا اصولن وقت کم دارن. میدونی وقت کم داشتن شیکه.
من، معمولی وقت دارم. ولی این روزها دلم میخواد زیاد بخوابم، ولی باس رو برنامه بمونم. چون با سر سوزنی کاهلی، میافتم عقب.

نشستم در ایوان کابینی که امروز فیلمبرداری میکنیم. باد میآید. انقدردور که به صورتم نمیخورد و انقدر نزدیک که صدای پیچیدناش دربرگها یکنفسی است.
در میانهی روزیم. غروب شد. اولین ستاره چشمک زد. شاتهای نور روز را گرفتهایم و در انتظار نورپردازی سکانسهای شب، خارجی هستیم.

چیز ریزی در دلم، دل، که حدفاصل جانفسی و جااندوهی و جااحساسیام، پیچ میخورد. نه دلهره نیست.
مامان میگفت، یک جایی از دورهی بارداری هست که بچه درونت وول میخورد. کلهاش را فشار میدهد. پاهایش را. دستانش را. فکرمیکنی دیگر از بیشتر کش نمیآیی، ولی بچه خودش را، دست و پایش را با تو هماهنگ میکند.
در دل من هم، لابد، این بچهقصه است که کش میآید.
پوف! گاه فکر میکنم تامام شدم. تامام من همین هفتاد صفحه است. بزنم زیر چارپایه، یا زیر میز. همین خوب است. همین کافی است. همین ارزشمند است.

آرام میگیرم. دو روزی. دوباره برمیگردم. یک خط اینجا، دو دیالوگ آنجا. به خودم میآیم و قصه مرا دوباره بلعیده است.
شهریار، آه، شهریار!
میدانی برای قصهگو، چه چیز، یک شب را هزار و یک شب کرد؟ نه فقط تلاش برای زنده ماندن. نه فقط شوق زندگی و دیدن طلوع آفتاب. نه حتی لبخند شهریار، نه حتی سر بر دار ندیدن.
نه. شهرزاد قصه گفت زنده بماند.
زنده بماند تا بهتر قصه بگوید.
حالا تو بوگو کلیشه، لوسبازی، فلان و کمی بیسار.
روزی روزگاری.
معلمی به شاگرد سینمایش گفت. زمانی میتوانی بگویی فیلمسازی که هر روزت، یکی از این سه حال باشد، نوشتن، کارگردانی یا تدوین.
من که شیش سیلندری، دارم بیل میزنم و لغت میکارم، ایده میجوشم. با همراهان زمین مشترک مییابم.
باشد که
میرسد که به شاگردی بگویم چطور باید از خلق نترسد.

این هم عکسی کمتر دیده شده از کارگردان فقید، که عصر یکشنبهای، جای بازیگر ایستاد برای نورپردازی.
آقایون و خانومها.
این غر رو بزنم و برم.
من میلیون تا عکس با کادر زیبا، اصلن زیباییشناسی فرق سرم، صاف، لول، با انضباط گرفتم از ملت. ده تا عکس خوب در این زیست ندارم. لعنت بهش.
این، عکس یه وری، زحمت آقای جیسون، دستیار فیلمبرداره! داداچ! کادر کج؟ بابا سر فیلمایم خدایی دلم گرفت! هوای همکار رو داشته باشیم. حیف این نورپردازی زیبای تو و کوین! حیف!