
یه امر رندوم به اشتراک بگذارم، برم.

از اینجایی که من دراز کشیدم و در انتظار پخته شدن همبرگرهای گیاهیام هستم. همینها معلوم است.

از صبح، دو قوری قهوه خوردم، یک پرتقال، یک تکه پای، دو خرما و هزار لیوان آب.
مضطربم. به دلایل واضح، دلایل پنهان.
در این هیر و ویری حدس به چه چیزی مدام فکر کردم؟
بچهدار شدن.
پوف!
توی این خاک و خل جراحی این بچه فیلم، نوشتن ایدهی فیلم بعدی، هضم هزاربارهی بار زندگی تنهایی، تبعات مریضیهای اخیر، کمپین پیشرو، در فکر مادر شدن هستم.
غریب است به ابلفرض.
غریب.
غریب الغربا.
بگذار حالا که تا اینجایش را گفتم شهریار، باقیش را بگویم.
روزی روزگاری
در زمان غارنشینی لابد
تولید کودک امری بوده بدوی.
الان
بچه
یعنی دردسر هزینه و ماجرا
من ولی، برای اولین بار، جرات میکنم بگویم، دوست دارم مادر شوم.
مثل هزار و یک چیز دیگر که در لایههای ناخودآگاهم خاک خورد و به ضرب کلمه هزار و یک شب درآمد.
من اذعان میکنم.
قصه کوتاه. میماند دو سه تا قدم ریزه مثل گردن بیرون کشیدن از غار و انتخاب جفت. هاها! چقدر بدوی.
ولی لابد تولید مثل بدویترین شکل ارتباطی است.