
از وقتی اهل بیت رفتند، تجهیزات را تحویل دادیم، فایلها کپی شدند، تا امروز بعد از نهار، تنهایی را حس نکرده بودم.
از صبح مشغول انضباط و سرشماری وسایلم بودم که در این آشفتهبازار سه هفتهی گذشته، سفر کوهستان، بنایی، تولید فیلم، در نقاط غیرمعمپل قایم شده بودند.
نامهها و کاغذهای اضافی را جمع کردم، فایلها را کپی کردم، بکآپ گرفتم، قبضهایم را پرداخت کردم و زیر تخت را جارو کشیدم.
بعداز ظهر بود و همانطور که فایل کپی میکردم، سریال چطور با مادرت آشنا شدم، در حال پخش بود. اپیزودی معمولی در اتوبوس و به خودم آمدم دیدم دارم گریه میکنم. گریهی شوق، اندوه، عشق یا خشم نبود. گریهی بازگشت بود. وقتی برمیگردی به خانه، روتین، امنیت.

تا حالا از مدار خارج شدهاید؟ برگشتید؟ بازگشت به مدار، سختتر از رها کردنش است. جا گرفتن در انضباط!
پ.ن
قلبم کمی تندتر میکوبد، شهریار. از شوق است؟ یا باید بروم روی تردمیل بدوم؟