
تیلیت میدونین چیه؟ آبگوشت که میخورین، نونها رو ریز میکنین، میریزین تو آب گوشت، با پشت قاشق فشار میدین، که قشنگ عصارهی گوشت به جون نون بره. ما تو ولایتمون، همدان، بهش میگیم«تیلیت».
بنده، برای توصیف این پنج روز گذشته باهاس بگم، تیلیت شدم زیر کار.
سهشنبه تمرین با بازیگران، آشنایی با تیم جدید، با یک ایدهی غیرتکراری. همه در یک حلقه ایستادیم، چند نفس عمیق کشیدیم، اسممان را گفتیم، اعتراف کردیم کدام فیلم معروف تاریخ سینما را ندیدهایم، و توپ فرضی را قل دادیم به سمت نفر بعدی. باقی شب را با هیوستن، بازیگر اصلی مرد که چند روز پیش رو مهمان من بود، فک زدیم. از سینما، کمی سیاست، کمی آینده، کمی رویا.
چهارشنبه صبح، ساعت ۷:۳۰ داشتم بچه املت ریزی درست میکردم، برای خودم، هیوستن، سارا فیلمبردار. لوکیشن فیلمبرداری، کوچه است. نتوانستم مجوز پارک جور کنم. پارکینگ دم در را تعریف کردیم به عنوان ورودی پارک.

وقتی شما، خانهی خودت را لوکیشن میکنی، باید انتظار این را داشته باشی که قبل از ساعت ۸، که تایم اعلامشده در «کالشیت» است، ملت در بزنند. ۷:۳۸ است. گوجهها روی گازند. من در دستشویی طبقه پایین خط چشم آبی میکشم، چشم راستم تامام شد. دینگ دینگ. راس دم در است.

صدابردارمان. راس، ترنسجندر است. به این معنا که در بدن زنانه زندگی میکند و اعتقاد دارد مرد است. راس، سارا، من و هیوستن املت میخوریم و کمی سنگک. هیوستن میخواهد برود ژل برای موهایش بخرد کله صبحی. میپرسد چیزی نمیخواهی؟ راس باطری قلمی میخواهد، من کریمر برای قهوه.
مارتین و کلی، دستیاران تولید میرسند. میبرمشان دم ماشین. تجهیزات را باید بیاورند داخل. گوشهی آشپزخانه میشود جاتجهیزاتی. حیاط میشود محل استراحت و غذا. اعلام کردهام همه باید بطری قمقمه شخصی بیاورند. ما آب را گالنی سرو میکنیم. زبالهی تولیدیمان کم است. خوشحالم به زمین کمک کردیم.

سارا فیلمبردار، تجهیزات را چک میکند. دفتر تجهیزات دانشگاه، باطریهای دوربین را اشتباه دادهاند و کابل صدا را ندادهاند و کابل برق نگذاشتهاند. بحران اول پروژه. آرامشام را حفظ میکنم. باید تا ۹:۳۰ صبر کنیم دفتر باز شود. پروداکشن باید در جریان باشد. به مارتین و کلی میسپارم برند بطری نوشیدنیای را با رنگ اکریلیک بپوشانند. هیوستن را میبرم در حیاط پشتی و دوچرخه را بهش معرفی میکنم که چرخی بزند و دست و پایش باز شود. باید همیشه انرژی کار در صحنه جاری باشد. با سارا میرویم در پارکینگ. شش سال است کارگردانی نکردهام.
چرخ میزنم. دور و برم را میسنجم. نفس، نفس، نفس. شات، شات، شات.

هشت ساعت، پنج صفحه و نیم میگیریم. ملت راهی میشوند. فایلها در حال کپی شدن هستند و با هیوستن فک میزنیم. از سیاست، کراشهای سلبریتی، خط فرضی، تجربهی روزمان. بعد از پیتزای نیمهسوز شب قبل، برگر گیاهی دوبل میخوریم و سینما قرقره میکنیم.
به نظرم، هر آن کس که زندگی را، در هنر زیست میکند، اندکی مجنون است. وگرنه هیچ موجود عاقلی، ذهن، بدن ، آرامش و پولش را چنین وقف خلق نمیکند.

شهریار، میدانستی نابترین شیوهی نوازش، ستایش است؟ میدانستی دیروز، شادترین بودم؟ فیلمبرداریم تامام شده بود، هیوستن در جاده به سمت شهرش میرفت، فایلها در لپتاپم، کیسهیآبجوش پشت کمرم، قهوه در دستم، خلوتی، کمی پاییز، کمی نسیم. باقیش نوازش بود.
شهریار میدانی دلم چقدر گرم شد؟ از شنیدن کلام ریزبین حمایتگر؟ میدانی چقدر دلم غرق خوشبختی شد؟ شهریار میدانی من خوشبختترین شهرزادهای دو عالمام که به نابترین شیوه نوازش میشوم؟