
بذار اینطوری معرفی کنم. این چکیدهی هیجدهم ماهه که ما زیر رگبار هورمون، بمبارون شدیم. کیسهی آبجوش، مسکن، کمی تخیل، کمی درازکش روی مبل.
میدونی شهریار!
دنیا
و اهل دنیا
و اونچه که میخوان
و اونچه که نمیخوان
واضحه.
خب؟
میدونی؟ شهریار.
ما کی گیج میشیم؟
وقتی خیرهسر میشیم. به اونی که میخوایم. انقده زل میزنیم به در، به ساعت، به گوشی، به هندونه، به گلدون، که دیگه جون نمیمونه برامون. متوجهی؟
انقدر زل میزنیم به گلدون، که بهمون بگه ساعت چنده. بابا جون. کار گل، قشنگیه. گل باس قشنگ باشه. بعد نمیتونی به ساعت زل بزنی، بگه چرا دلم وا نمیشه. ساعت واسه کار دیگهایه.
میبینی.
وقتی از اشیا میگیم، حرف هم رو میفهمیم.
حالا چرا با آدمیزاد میرسه، چل میشیم. هر کسی را بهر کاری ساختن. اصلن همین دادهگر خودمون.
بهش بگی، برو سیاستمدار شو، خراب میکنه.
بهش بگی برنامه اقتصادی بده، ورشکستت میکنه.
بهش تیم بده، بگو این هدف تو با این گروهه. روحیه تیمی میسازه، واویلا!
بهش ایده بده، واست تا تهش رو پردازش میکنه.
اینا رو گفتم برسم به این.
هر کسی را
بهر کاری ساختن.
قصهگو، قصه بگه. شهریار گوش کنه. اعدامچی، اعدام کنه. آفتاب جوونه بزنه. گل شازده کوچولو شکوفه بده.