
در حیاط پشتی نشستم. آبجوی نصفه کنار دستم.

این ترک داره توی گوشم میخونه.
من به پیتزای پنیر فکر میکنم. دلم طعم جدید میخواد. دو هفتهی گذشته، از سر فشار کار، یکی دو مدل غذای زود امادهشوی گیاهی خوردم. دو مدل برگر گیاهی و برنج کلم!
هوم. سه وعده تن ماهی، دووعده ماکارونی، دو وعده قیمه.
ولی، تهش رو بگم.
اون توجهی که حق بدن و زبانم بوده رو ندادم بهش.

ماکارونیم، اااوم. معمولی.
از قیمه هم عکسی موجود نیست.
خوب خوابیدم نسبتن این دو هفته. با روتین مشخص. قهوه صبح، یادداشت. میتینگ، بیل، شخم، دونهپاشی، کار، شب، مستند جنایی، کیسه ابجوش، خواب.

تیکتاک رو امتحان کردم. اینستاگرام پست میریم.

من که به همه گفتم، شما هم فالو کنین ما رو خلاصه.
این دو هفته، واسه من مثل یک ماراتون بود. ماراتونی برای رسیدن به نقطهی امن. امن؟ امن امان؟ امن امان امنیت.
این نقطه کجاست؟ جایی که تیم تولید خودش چرخهایش را میچرخاند. گرافیست میبافد. ما روی پلن مارکتینگ کار میکنیم. من احتیاج دارم روی متن متمرکز شوم.
میدانی شهریار
من چند نقش بازی میکنم در این پروژه؟
تهیهکننده، نویسنده، کارگردان، انتخاب بازیگر، برگزارکنندهی کمپین و اوف! لیست دم دارد.
من هم،
مثل هر نویسندهی دیگری روی کرهی زمین، نیاز به توقف دارم. فرود آمدن. این همهی تلاش برای قصه است.

احتیاج به توقف دارم
در زمان
در مکان
بگذار کمی فکر کنم

در این روتین ثابت، غذاهای ثابت، تماسهای تلفنی ثابت، هر روز غروب تماشا کردن، قهوهی صبح، کمی موزیک، تمرکز.
این روزها، روزهای قبل از اولین فیلم سینماییام! هاه!
گاهی انقدر درگیر دویدنی یادت میرود پا داری، هدف داری، مقصد داری.
کعبه و بتخانه بهانه است.

روی مبل شهادتم. هنوز به پیتزا فکر میکنم. ناخوداگاهم درخواست جایزه کرده و شرافتقسم، از فردا برمیگردم جیم بعد یک ماه تعطیلی!
کلام اخر،
گاه باید توقف کرد. ایستاد.