
اتاق، محشر کبری است. من خسته هستم. آمدم طبقهی بالا، کیسهی آبجوش بردارم، بروم روی مبل دمنوش بخورم و کمر داغ کنم. روی تختم گیر افتادم.
الان، ادامهی آن صبحی است که قطرات آب روی صورتم میدوید و به احساسات فکر میکردم. امروز، بقایای پیتزای پنیری را خوردم که دیشب از هوسش نوشتم. الان، زیر چشمانم، رد خط چشمی است که سالها بود نکشیده بودم. امروز، آخرین روز از پریودی است، که پنج روز پیش از دردش اشک ریختم.
امروز، کفشهایی را به پا دارم، که پارسال تابستان قبل از فیلم آیزیا خریدم. گردنم چنان درد میکند که یک ماه است ورزش نکرده است. امروز، لاک سفیدی به دست دارم که دیشب زدم.
میبینی شهریار؟ ما بندهی گذشتهایم. بندهی آنچه برای خویش فرآهم کردیم و آنچه به باد سپردیم.

الان فردای همان شبی است که قصه را نفرستادم هوا. الان فردای همهی روزهایی است که انتظار کشیدم.
شبیه جملات پشت کامیونی شد شهریار؟