
دارم میسازمش. با ملت. شلوغم. استرس دارم. هیجان دارم.
امروز بعد از یه ماه دویدن، سه روز پشت هم تعطیل کردیم واسه تعطیلات فلان امریکا.
توی این سه روز، ساعتها خوابیدم. خونه تمیز کردم. لباس شستم. لاک زدم. پوست پاکسازی کردم. دیت رفتم. کلی کار عقبافتاده نجات دادم. به مریضیم فکر کردم. به احساساتم فکر کردم. بالاخره فرصت کردم، از قالب جنگجو در بیام و گریه کنم.
آره شهریار
یه وقتایی واسه گریه کردن هم وقت کم میاری.
واسه این که تو سر تنهاییت بزنی وقت کم میاری
واسه هضم زندگی وقت کم میاری
واسه همهاش
واسه همهام
کم اوردم
توی این یه ماه سه بار اعصابم به گاوداری رفت و اشک تو چشمام جمع شد.
توی این یه ماه، ده بار فریادم رو قورت دارم.
توی این یه ماه، خیلی آدمها واسم از پز فرش کماهمیتتر شدند.
دارم فیلم عاشقونه میسازم. عشقش رو میکنم. ولی دلیل نداره به مناسبت همین فیلم، ان و گه ملت رو نبینم.
دنیا
دنیا
دنیا
کار تو هم جالبه ها.
ما رو میچرخونی، میتابونی، میرقصونی، زمین میکوبونی.
که چی بفهمم؟ که هیچی نیستم؟
که به هیچی و هیچ جا وصل نیستم. مرسی شنیدم

فیلم میره جلو. امروز گریه کردم از فشارش. از نصف شدنش. از تموم شدنش در آینده.