
چرا و چگونه، این عکس و نوشته زد زیر بیل احساساتمون، نمیدونم.
من، دادهگر، قصهگو، بعد پونصد و هشت شب، بیداری به پای عشق شهریار، فکر کنم، رها کردم. باور به شور عشق رو شاید.
شاید هم این همه منطقی بودن، این همه عدد و فایل، این زندگی شلوغ، این ارتباط قطعیام با دنیای بیرون، شاید هم اینهاست. میدونی؟

وسط روز، میون کار، یادم اومد مدتیه غذا نخوردم، یعنی پونزده شونزده ساعت لابد. یک ماهی هست نون نمیخورم. دو تا بچه برگر گیاهی انداختم تو تابه. با همین شمایل رفتم سر کوچه نون خریدم.
بارون میاومد. تو بارون رفتم نون خریدم. تو بارون برگشتم.
چیزی به جز هورمونهای ماهانه، اضطراب تامام شدن کار و هزینههای فیلم، بهم احساسی وارد نمیکنه.
من گیج شدم.

من یادم رفته بود چقده دلم ماچ میخواد.

شاید، اون بخش از روحیهی لطیفم رو گذاشتم لای کتاب شعرم.
که این روزها، همینطور،
یک بند، میبافم.
میدونی شهریار؟
واقعی بود.
هر چی بین من و تو بود.
الانم دوباره میخوام.
همهش رو
همهی اون واقعیت رو.
حتی اگه گیج کار باشم.
