
دیشو، همخونهام دستش خورد و شیشهی نخود شکست. دیر وقت بود. تصمیم گرفتیم دست بهش نزنیم تا فردا. که امروز باشه. صبح، ملنگ خواب ایرون دیدن، رفتم قهوه درست کنم، هنوز نخودها کف آشپزخونه بودند.
میگی کلیشه، میگم حقیقت.
ما همون چیزی رو برداشت میکنیم که دیشو کاشتیم.

گفتم بهتون که چه چیزهای رندومی را باس تصمیم گرفت؟ از این که این جوک، ممکنه واسه انگلیسی زبونا، برخورنده باشه، مخاطب ما چی میگه؟ چقدر مایندست و توقعاتشون رو میفهمیم؟
میتینگ به میتینگ میرم با اهل بیت، رفقا، کادر درمان و هیات همراه. کمپینمون راه بیفته، ویدیوها ساخته بشه، پالت رنگ فیلم دربیاد.

این هم نمای موبایل، از من پفآلود، که داره اولین کار روزش رو قصه نوشتن میکنه.
در چه فکرم؟ قهوه، سلیقهی مخاطب، گرفتگی عضلهی گردن، پیدا کردن تراپیست جدید، خرید هارد درایو، نهار چه کنم، بارون کی تموم میشه، هفته دیگه کجا شوت کنیم؟
قهوه منتظرمه. من منتظر توام شهریار!
هه!منتظر؟ منتظر تو؟ شهریار؟ حتی دیگه خودم باورم نمیشه.
وقتی هزار و یک شب به میونه رسید، شهرزاد دیگه نمیخواست مهر در دل شهریار بکاره. انقدر خودش پر از عشق بود، که کسی اون بیرون نمیتونست یادش بندازه، هر صبح، جلادچی منتظر زدن گردنشه. به روز و روزگار زندهایم ها ننه!
منتظر بودن، عذابآوره.
من، فقط یه چی میخوام.
این که آفتاب رو بدین دست من. همهش صبح باشه.