
چنین بگم که، عمر اندوه این جیفهی دنیا یک روزه شهریار! عمر شادمانی متریال دنیوی هم همینطور.
من درویش نیستما. اصلن! غذاهای قرتی در رستورانهای ژیگول دوست دارم، شرابهای فکلی میپسندم، سلیقهی لباسم گرونه، تفریحاتم هم! ولی ته ته تهش، پول میاد…و …میره!
من بچه پولداری بزرگ نشدم. دورانی که باس میخ به دیوار زدن رو بپایی چون صابخونه آخر سال از رهن کم میکنه رو خاطرم هست. وقتی خونه فرهنگمون رو خریدیم رو یادمه. اون جا فهمیدم وام مسکن چیه. تو هفت سالگی! مامانم توضیح داد چطور تورم، قیمت مسکن و مبلغ وام، طوری به هم وصلند که ده سال دیگه، خونهمون گرون میشه، واممون ارزون!
گفتم ببافم بیام کجا؟ روزگارونی که توی خونواده کسی نگرون وام مسکن نیست. دلشون گرمه و کسی که هنوز تو خونواده خونه نخریده، منم!
حالا، تا اینجای قصه رو با مفهوم خونه و پول اومدم جلو.
میخوام اصل جنس رو رو کنم.

قصه آریای سبز رو که واستون گفتم؟ چهار گوشه ایرون رو باش گشتیم! بیرجند، بوشهر، آستارا!
این خونوادهی پر از عشق و شنگول من، عاشق سفرند. چه اون روزگاری که چرخهای آریا دونه دونه، شهر به شهر پنچر شد و تایر نو خریدیم. چه چهار سال پیش که رفتیم یه کشور دیگه، سفر!

من یاد گرفتم. که لحظه گریزان است. خاطره سیال است. نگرانی وبال جان است.

وقتی در جستجوی گوگل، دیدم که یک وبسایت زرد، عکس سلفی سفر ما را گذاشته، کلی خندیدم! هاها! روحتان هم خبر ندارد ما با آریا سفربازی شروع کردیم!
ولی بلدیم، فارغ از سکههای ته جیبمان، عشق کنیم! چه در آریا، چه در این باغ بینظیر پر گیاه در حاشیهی دریای سیاه!

قدیمیها میگفتن پول دو تا چیز همیشه جور میشه: خونه خریدن و عروسی گرفتن!
من میگم! هاه! فیلم ساختن هم بذار تنگش!
دیروز، بعد از اون روضهای که خوندم چطور پاشیدم واسه درخواست کمک برای فیلم، الان برگشتم.
عمر عزا، رنج، هیجان، جایزه، یه روزه!
برگشتیم زمین. با سه فنجون قهوه، هفت بار گوش دادن ساید بی، صفحهی محبوبم از بیتلز، یک ساعت تلفن با مامان، و حالا غذای گرم خانگی!
پنج روز گذشته یک کیلو و نیم کم کردم! البته که خوشحالم! برای من وسواس وزن! ولی میدانم نشانهی فشار فیزیکی و بالا بودن میزان فعالیت جسمانی است.

کمی گوجه، یک برگر گیاهی، دو تخممرغ، یک نان، کمی پنیر، کمی گردو!
جشن شاهانهام به پا شد. هر کدام از ما قلق داریم شهریار. من، برای بازگشت باید بنشینم. نشته کنم!
باید هضم کنم. چرا دویدم در این پنج روز. کدام طرف دویدم. چه میخواهم. چرا میخواهم. چطور میخواهم. به چه قیمتی میخواهم!

در کوچه باران میآید. صفحهی مکبوکم بالا نمیآید. لاشهی لپتاپ قبلی را سر هم کردم که به اینترنت وصل باشم. فردا صبح جلسهی مهمی دارم و یحتمل باید با موبایلم متصل شوم.

باقی روز، در جستجوی آرامش بیشتر، نفس عمیقتر، فهم جایی که ایستادهام و نجات لپتاپ و کارهای عقب افتاده!

در جهان من گیاهخوار، این ترکیب رویایی است!