
از صبح، تو حیاط، رنگبازی، آفتاب بر دل و جان، شنگولی.
قبلتر گفتم، روی حرف خودم اسکی میکنم. اشیا به من احوالات مختلف میدهند. این دستمال سر که از هفده سالگی دارم، پیرهن گلداری که مامان برایم دوخته، گوشواره حلقهای، عینک زاپاس روزهای خیلی های/خیلی لو، قلمموها، گرامافون آن پشت. چای. براونی در بشقاب گلسرخی.
همه باس میاومدن کنارم که امروز چنین بگذره.
بابا من خیلی عشقیام. گاهی از حوصلهی خودم، همونطور که دارم زندگی و لحظهم رو اونجوری که میخوام، ژیگول میکنم، حیرتزده میشم. بابا حالا چه فرقی داره این عینکه، یا عینک قهوهای گرده.
چه توفیری داره دمپایی یا کتونی.
داره. واسه من بچه لوس داره.
میدونی شهریار، وقتی از خلق دنیا، رها میشی و رها میکنی، یاد میگیری به جز باطری ماشینت، انتخاب مدل لپتاپت و رانندگی آخر شب بعد مهمونی، تحویل گرفتن خودت، گردن خودته، دیگه یاد میگیری چطوری بهترین معشوقهی خودت باشی و موجبات عشق و حال رو ردیف کنی. اینطوری.
اولن باس بدونی چی دوس داری، چقدر دوس داری.
دومن باس بدونی چقدر حال داری، چقدر خودت رو جمع میکنی.
مثلن، رنگبازی حال میده، ولی بعدش باید میز رو شست، قلمها رو آب کشید و در قوطیها رو بست.
یا، مثلن آب خنک، با دو تکه قلب یخی و یه چیکه عرق بیدمشک، خیلی کیف میده، چقدر حوصله داری درستش کنی.
همین مسیر برو جلو قربونت.
حالام شب شده. کودک درون بازیش رو کرده و خوابه. والد درون هم خسته است غذا پخته، حیاط رو جمع کرده و لباس شسته. بالغ درون هم، دو تا مشق سابمیت کرده، دو تا میتینگ هیولا رفته و راجع به تفاوت لایههای جنسیت مقاله خونده.
هر سه تاشون، ولو شدن، رو مبل. من، باید همه رو بفرستم بخوابند. کودک فردا باز رنگ بازی داره، بالغ ۱۱ جلسه داره، والد باس لباس تا کنه و نهار بده.
پ.ن: خیلی مشق دارم. خیلی. خیلی این ترم، این بهار، این فصل، این قبل فیلم، همه زمین و زمان ازم جواب میخوان. من این شهریور رو ببینم، دیگه عمرم به دنیاست.
پ.ن ۲: ملت میگن داره عید میشه. عید من، روزیه که این فیلم تموم شده باشه.
پ.ن ۳: ندارد. نمیگم. نمیخوام.