از کرامات شیخ ما، در خونه رو باز میکنه، وایمیسته کوچه رو نیگا میکنه، وقتایی که هوا گرمتر از اونه که بشه راه رفت. منتظر مهمونم هستم. شمع و گل پروانهم به راهه، موزیکام میچرخه، قهوه رو آتیشه. آبجوها خنکان.

خودم فقط خوابالودم. خیلی. یه آتو پایلت ریزی هستم. میدونم آب نوشیدن، خواب رو میپرونه. یا تو دنیای من، خواب پرونه.

این افق من، در حال بررسی محل. کی اومد کی رفت.
حالا، دور نشیم از مسیر. میخواستم ماجرای سوشیها رو بگم واستون.
پریروز نهار رفتیم سوشی. اون وسط، گفتم، من یه آپدیت دارم. هزینهی بلیطفروشی فیلم اولم رو هنر و تجربه بعد از سه سال داره میده. چقدر جالب، دم فیلم جدیدم. برکت میاره. بذار حساب کنم ببینم با تبدیلش به دلار میشه چه کرد؟ اوا! من وقتی از ایران درمیومدم، که هزاران سال پیش هم نبوده، میلیون رخی داشت توی اقتصاد. هی ددم وای.
با پول فروشی فیلم اولم، میشه یه سوشی قرتی، پیشغذا و دسر خورد. لعنت بهت اقتصاد.

غروب آفتاب را، پای تلفن، با دوست دگر طبیعت دوستم گذراندم و برایش از کهنالگوهای یوتانی گفتم.
تصمیم به شکل و جهت فلسفهی پشت فیلم، چرا قصه را سه بار میبینیم؟ چون فالگیر فال میگیرد و خدای قصه است. اگر خدای قصه است که خود وحدت و دانایی است، چرا از اول راه حل را به این دلدادهی عاشق نمیگوید؟ که بیاموزد؟
تصمیم زیاد است. معما فراوان. خواب کافی ارجح.
آما، امشو، به زور خودم را تا ۹:۳۰ شب بیدار نگه داشتم و بعد بیهوش شدم. الان شب از نیمه گذشته و بیدار شدم. خواب و بیدار، گیج و پریشان، کاش مستقیم رفته بودم تا صبح. برای همین جیم رفتن چنان ناکارم میکند که ذهن بازیگوشم نمیتواند بدن خستهام را بیدار کند.
دم، بازدم، دم، بازدم، دم، بازدم.
در فکرت بودم. در فکرت هستم. گاه به سان فیل سفید، فکرت را از اتاق بدر میکنم و تو، با موذیگری، خودت را میرسانی به ناخودآگاهم. گاه فکرت مرا میاندیشد. از چشم تو خویش را میبینم. از دل تو خود را دوست میدارم و لابد، لابد، لابد، اگر به وحدت وجود معتقد باشیم، همهی ما بخشی از یک عشق بزرگیم.

در این بیخوابی امشو، بالش، قطرهی چشم و پتو به دست آمدم طبقهی پایین، درازکش بر کاناپه. مثل وقتی با پارتنرت کلاهت در هم میرود و نمیتوانی نفسشان را دم گوشت تحمل کنی.

این نمای من است. نمای خوابالود، کاناپهای.
دم بازدم
دم بازدم
من صبح را دوست دارم. قهوهی سر صبح را دوست دارم. شبها که تو خوابت میبرد، شهریار، دگر چیزی نمیماند به جا. سپیده سر بزن که ما به نور و کافیین سرپاییم.