
از این بیگیریم بریم عقبگرد این هفتهی کولاک.
صبحه. باید از تخت در بیام. کمرم رو که میچرخونم تلق، تلق صدا میده. زیاد، خیلی زیاد پای صندلی میزم نشستم و بیل مجازی زدم.

هر کی رسید به ما. تو این عمر کوتاه. گفت بابا رشتهی تو که عشق و حاله! شما کار هم میکنین؟

این اتفاقیه که واقعن سر صحنه میافته. توی گرما، توی سرما، زیر نور مستقیم، بارون، برف، ما داریم مدام وول میخوریم. چطو؟ این پروژه، بخش زیادیش در دامان طبیعته.

یعنی، ما سوار ماشینها میشیم، میریم وسط ناکجا آباد، با یه سری کیف، باکس، وسیلهی سنگین فلزی و آهنی. توی بوتهها دور خودمون چرخ میزنیم، فیلم میگیریم. بعد باس عین غربتیها سر جاده واستیم بچهها بیان سراغمون. این اونجاییه که بازم چون ما لبخند میزنیم، همه میگن، نازی! خوش میگذره که.

صندلی، چارپایه و نشیمنگاه در کار نیست. کار صحنه، سرپاس! یه کیف آب یخ میبریم و باقی مسیر بار میکشیم.
ولی شکل کار ما لابد از بیرون جالبه! خوشگله! قرتیه. ولی این به این معنی نیست آسونه.

پریشب که از سر کار اومدم، انقدر توی خاک قل زده بودیم، پاهام سیاه شده بودند. انقدر که حتی دلم نیومد عکس مستقیم بگیرم.

من عاشق کارم هستم.

ولی آسون نیست. در این روز مذکور، از فرط خستگی، عددهای روی کلاکت رو اشتباه میخوندم و مجبور شدم قبل از هر برداشت دوباره نگاه کنم که گیج نزنم.

هر جا راه بده ما ها سینهکفتری میشینیم. تو کوچه، تو خیابون، تو علفها!

گاهی وقتی هنوز آفتاب بیرون نیومده میریم که بتونیم با طلوع صبح شروع کنیم.

گاهی تا دم ظهر همه خمیازه میکشیم.

گاهی طلوع آفتاب رو به مهر و زیبایی میبینیم.
گاهی جفت شیش میاریم و غروب هم روی هوا میزنیم.

همه رو گفتم شهریار. برسیم اینجا.

وسط روز، یه لحظهای هست، ممکنه دو دقیقه! که هیچ کی با اون یکی کار نداره. هر کی یه وری آروم میگیره و بعد چند دقیقه دوباره عین فرفره و قرقره دور خودمونیم.

من سینما رو، با تموم سختیاش دوست دارم. چون با معرفته. روزهای سختش، بهت جایزه میده.

میخواد دیدن یه تار عنکبوت به این باحالی باشه.

یا خندیدن از ته دل پشت دوربین با فیلمبردارت سارا، که یه روزه مهمون فیلمه اومده جای کوین فیلمبردار همیشگی پروژهی تیم!

من سینما رو دوست دارم. با تموم جنونش.

با تموم خاک و خلش. آدمهای بیربط و با استعدادش.

من سینما رو دوست دارم. چون باهاش تونستم دلیلی برای خاکی شدن پیدا کنم.