
هاها! اولن که امشو، شب پونصد و دوازدهه، ولی به دلیل گیجی که چند روز پیش زدم، بار سومه مینویسیم شب پونصد و ده! خلاصه امر که، این سه چهار روز گذشته، لپتاپنشین بودم. روتین ثابت. در حال دویدن به سمت هدف.
یک لحظاتیش احساس کردم که ای شت! ای دل غافل! نرسیدم از زندگی لذت ببرم. نشد جشن بگیرم. نشد خوشالی کنم.
انگاری دارم با سرعت ۲۰۰ تا میرونم تو جاده. فرفره! فرررفرررهها! بعد منظره قشنگه، نمیتونم سر بگردونم. داره دنیا مثل برق از جلو چشمام رد میشه.
من حتی دیگه نترسیدم عزیز جان. دیگه نمیترسم. من وجود واحدیام که نمیترسم. من هزار با این جاده رو اومدم. پیاده، با دوچرخه، وردست راننده، سرعت کم. الان ولی دارم میتازم. یه داس دستمه و دارم میزنم کنار. عین تراختور!
اینا دلیل نمیشه بگم دلم فرود نمیخواد. دوست دارم یه سه روز از فیلمام آف بگیرم، بشینم لباس اتو کنم، فکر کنم، یه کم عکاسی کنم، یه قصه دلسیر بنویسم، با کسی تلفنی فک نکوبم. به خود فیلم فکر کنم. ببینم کجا واستادم. کجای راهم. چی کار بکنم بهتره. چی مهم نیست.
دیروز، مطابق معمول، موی اوستای تعمیرکار رو آتیش زدن و قبل از روزهای تولید من، اومد واسه تعمیرات. فردای روزی که خونه رو برق انداخته بودم. گل و خاک زندگیم رو برداشت، ولی همه چیز فیکس شد.
مثل قلبم! مثل زندگیم.
مثل این همه شوقی که به زنده بودن دارم این روزها. صبحها با لبخند بیدار میشم، شبها با هیجان میخوابم.
تردید ندارم؟ البته که دارم.
هر چقدر تصویر موفقیت، دریافت زندگی طلایی و زیستاش نزدیکتر و شفافتر میشه، ترس از دست دادن یا واقعی نبودنش هم، عظیمتر میشه.
همه رو گفتم شهریار. که بدونی کجای دنیاس کلهام. خوشبختی و کمی دورتر از خوشبختی و باور خوشبختی.