
چه حوصلهای داشتم. ۷ سال پیش.

این احوالات حقیقی من است. در میانهی این زندگی سینمایی.
امروز، دوشنبه، بعد از یک شبکاری سنگین، بدوبدوی فراوون و بیاستراحتی، خوابیدم. بی آلارم، بی دغدغه. تامام دنیا میتواند صبر کند که من بهش برگردم. بدن، مغز، زبان، احساسات، عواطف، انگیزهها، همه و همه! اندکی صبر!

روزم را با لپتاپ شروع نکردم. دو ساعتی خواب و بیدار در تخت چرت زدم. آرام شدم. همه گاهی به سکون، به این خلوت نیاز داریم.
این است گزارش من، از اکنون
نشسته روی مبل خاکستری. کمی مانده تا ساعت ۴. از صبح فقط قهوه خوردم و کمی براونی. چند تلفن زدم. از رنگ ریشهی مو، تا دعوت استادم به تاتر آخر هفته، تا پیشنهاد کار به یکی از بچههای تیمام، تا صحبت با انصراف دوست گرافیست از پروژه، چک کردن برنامههای آخر هفته، صحبت با بازیگر نقش جنی، که آخرین بار حالش خوش نبود قبل از کریسمس و حالا که از سفر ایتالیایش آمده، سر حال است.
به درونم، اجازه دادم مرا هدایت کند. نه اینکه عناصر بیرونی برایم هدف بچینند. میدانی؟
الان که صدایم را از روی مبل خاکستری میشنوی، صدای پرندهای از دور میآید. ماشینی در افق میرود. سنجاب فسقلی آمد و ماهیتابهای که پریشب سوزاندم و گذاشتم توی حیاط را بو کرد.
من، یک وری روی مبل، به هفتهی پیش رو فکر میکنم. به کارهایی که باید انجام بدهم. به امور جاافتاده. از شغلی که نانم را میسازد کمی عقبم. باید کمی برای ملت وقت بگذارم و این اپیزود را باهاشان ذخیره کنم.
آمدم بگویم
زندگی هنوز خوشگلیاشو دارهها! کلهات از توی اون قوطی لپتاپ بکش بیرون! از چش و چال دراومدی شهریار!