
این عید باستانی را به شما، با سبد سبد گل سرخ تبریک میگویم.
از طرف صنف بادکنکبادکنندگان، آنانکه میان دم خونه بادکنک میدن میرن، یه سبد گل سرخ و شکلات شیری.
بریم سراغ حکایت امشو که قراره یه مشت دیالوگ باشه! باشد که ملت از روی دست ما اسکی نفرمایند.

نسخه یک:
زن: هی، تو چشم من نگاه کن. با من اومدی بیرون.
مرد: من همه حواسم به توئه.
زن: ولی چشمت اینجا نیست.
مرد: میخوای مثل اسبهای مسابقه بهم چشمبند بزنی فقط روبرو رو ببینم.
زن: باس دلت باهام باشه که خب…تو میتونی من رو ندید بگیری و اون زن پشت سریم رو دید بزنی.
مرد: میدونی مشکل زنها چیه؟ فکر میکنم با هر مردی آشنا میشن، قراره عاشقشون بشه و کاری جز زل زدن بهشون نداشته باشه...اینطور نیست. مردهای کارهای مهمتری دارند.
زن: کارهای مهمتر؟ این که تو بخوای همه مردها بهت زل بزنن عجیبتره یا اینکه شماها میخواین ترتیب همه ما رو بدین؟
نسخه دو
زن: وقتی میایم با هم بیرون و توجهت به منه، احساس دیده شدن میکنم.
مرد: منظورت اینه بقیه وقتها من چشمام پشت سر این و اونه؟
زن: خب، همین چند دقیقه پیش طوری به خط سینهی پیشخدمت زل زدی، انگار تو زندگیت زن ندیدی!
مرد: لااقل مثل تو، تشنهی توجه تموم مردهای عالم نیستم.
نسخهی سه:
زن: اگر قبول کنم قرار نیست همه عاشقم شن، آسونتره؟
مرد: خیلی باهوشی! منتظری من بگم هیچ وقت نمیخوام با زن دیگهای بخوابم؟
نسخهی چهار:
زن: نگاه تو واسم بسه.
مرد: تماشای تو واسم کافیه.