
ما در روز ولنتاین، چنین به وصلت عشق شتافتیم. سر سوزن ماتیکی، عشوهای و دو مداد سیاه.

خودم را نشاندم در حیاط، به ضرب یک پاتیل چای، یک مشت شکلات، گل قشنگی، هوای غروب، اپیزود سایمون را خواندم. لحظات درخشان دارد. چند جایی هم دوست ندارم که خب، حل میشود. حل میکنیم.
دوست ندارم باقی روز فیلمنامه بخوانم. دلم بازیگوشی، سیب زمینی سرخ کرده و رویابافی میخواهد.
زمان گذشت و فردا شد.

بیدار که شدم، مادر خبر مرگ یکی از اعضای خانواده را داد. پشتبندش گفت، میدانم چقدر عاشق مادرجونت هستی، ولی بدان و آگاه باش که تامام ترس من از روزی است که زنگ بزنم و بگویم نیست.
من کجای دنیام؟ چشمهای نیمهباز، تازه از خواب تو بیدار شدم شهریار، که تامام دیشب در رویایم بودی. ملنگ خبر مرگ اول، ترسان از دست دادن مادربزرگ. میروم جلوی آینه، صورتم را نقاشی میکنم. دستمال سر میبندم. گویی هیچ نشده. مرگ از آبادی ما دور است. پس میزنم. پس میزنم. دوباره ماتیک به لبانم میکشم. نچ. من قویام. من آمادهی هر خبری هستم. من نمیشکنم.
میبینی جانان من؟
چقدر دنیا تخمی است؟
دیروز، همین ساعات نشسته بودم توی حیاط، پای بساط چای و اپیزود یک و عشق تو را ز سر بیرون میکردم که بتوانم قصهی فیلم را بفهمم. قصه تامام نشده، دخترعمویم در وسط امریکا، عزادار شده است. من که نه حلوا بلدم درست کنم و انقدر گریه کردم این آخر هفته، که جیگر زنگ زدن به ایران را ندارم. الان خودم را زیر این ماتیک قایم کردهام.
مرگ از آبادی من دور است.
مرگ از عزیزانم دور است. بیا. بیا همه با هم ماتیک بزنیم.
چیزی بگویم که ته دل همه مان خالی شود؟
شهلا، اسم همسر اول عمویم است که امروز رفت. دیروز که داشتم اسم قصه انتخاب میکردم، رندوم نوشتم شهلا. به عمویم فکر کردم که سالهاست باهاش حرف نزدم. وقتی بهش فکر کردم، هنوز زنده بود. قصهی شهلا را شوت نکرده بودم در دنیای مجازی و تامام شب خوابت را ندیده بودم.
ما را به سختجانی خویش گمان نبود که…

فکر کردم اگر مرگ عزیزترینی، یقهام را بگیرد کجا زار بزنم؟ کدام ماسک به صورت بکشم؟ در رویایت ببافم و بمانم؟
آه شهریار، شهریار.
دوست قشنگم، دوست جدیدم، دیروز برایم اپیزودی فرستاد از رادیو چهرازی. که میگوید «بچه، همه دنیا رو باس بچهها بگیرن، برو داد بزن به همه بگو دوستت دارم»
چند وقت است نگفتم دوستت دارم؟ ها؟ اگر نگویم و صبح…
زبانم هم هراسان شد و موج بغض افتاد توی ابروهایم. زندگی جدی، دارد پیش میشود. من ویدیوی کمپین ادیت میکنم، دخترعمویم زاری میکند، عمویم در بوشهر، خاک میشود.
میدانی. شهریار.
حتی اگر نگفته باشم هم…
بیخیال
مهم نیست.