
سلام بر اهل بیت، رانندگان تاکسی، بچه مدرسهایا، عشاق دلشیکسته، لاورهای تبدار، مامیهای ژیگول، پدرای کوشا و از همه مهمتر خوانندگان این وبلاگ کمبازدید! سلام!
سلام بر شهریار عزیزتر از جان، قلب تپندهی افسانه، سنگ صبور، گوش شنوا و لبخندهای قشنگ!
سلام بر جلاد قصه، آنکه گردن هزاران زن را به فرمان شهریار زد و حال خودش یک گوش به قصهی قصهگو دارد و یک گوش به خروسخوان صبح، دست میساید که شهریار خواب رفته باشد و شهرزاد زنده بماند.
سلام بر تو که وقتی هستی دلم پر از شکوفه است.
سلام بر من خوشخیال عاشقپیشهی قهوه دوست، که دلش رفته برای جرعهی آخر کافیین امروزش و چشمی که بست و به تو فکر کرد شهریار، به تو.

میفرمان که
Hope is a dangerous thing for a woman like me to have

در میان این وجودهای متفاوت واحد درون، در کنار شسلی فسقلی، که کودک خلاق درونم است، یک نوجوون عاشقپیشهی احساساتی درون من است. این، آن بخش از من است که وقتی هیجانزده میشود، مثل همین الان که صدایش کردم بیاید حرف بزنم ازش، گونههایش از شرم داغ میشود، بغض میکند، دیدگانش لرزان میشود، پرههای بینیاش میلرزد که، من، با من کار داری؟ من خجالت میکشم حتی سلام بدم.
نوجوانم. پانزده ساله. عشق را بین آهنگهای سلن دیون، التون جان، بکاستریتبویز، رضا صادقی، فریدون فروغی و سیاوش قمیشی جستجو میکنم. فروغ میخوانم، هایکو، از میم مودبپور و فهیمه رحیمی بیل زدهام تا مارکز! قصهی عاشقانه مینویسم. کراشهای ریزم را در مسیر مدرسه دارم. در مهمانی دوستان خانوادگی، پسر دانشجویی را دوست میدارم که سه سال از من بزرگتر است. میدانم دوست دختری به اسم ستاره دارد. دلم میگیرد به ستاره فکر میکنم. ابروهایم پیوندی دارد، ارتودنسی دندانم مفصل است، احساس قشنگی نمیکنم و میچسبم به باهوش بودن و بیست گرفتن.
با نمرهی بیست مگر آدم دوسپسر پیدا میکند؟

الان چه میکنم؟ خود سی و دو سالهام؟ یا نوجوان سرکش درونم؟ شهرزاد نوجوان درونم، فکر میکند عشق را زمانی پیدا میکند که در سینما ۲۰ بگیرد!
الان که مینویسمش هم برایم غریب است.
میبینی شهریار؟ از کودک سه سالهام شروع کردم و الان رسیدم پانزده سالگی. دارم تکههای پارهپارهی وجودم را بهم وصل میکنم. میخواهم ۳۳ یکپارچه باشم. میخواهم برای تاختن در جادهی ابدیت، شرم و ننگی درونم نباشد.
بیا، بیا شهرزاد تازه بالغ ترسان، بیا و نترس. بیا و زمین بگذار ترسهایت را از دوست داشتن و دوست داشته شدن. چه چیز برای جشن گرفتن پنجمین سال سینگلهود از این بهتر!
دنبال عشق گشتن را مدتهاست رها کردم. با دیوارهای بلند دور خویش، نشستم بر بالای برج، به تماشای جهان. قلبی ترسان، هراسان، از دوست داشتن. چشم دوختم به سرزمینهای دور، فتح آن قلهی بلند، عبور از اقیانوس و درنوردیدن این دریای شن.
موج و شن را آمدم.
الان دو بال بزرگم. برای پرواز. برای رفتن به آن قلهی دور. جای من امن است. بدون ۲۰ در سینما. میشود عاشقی کرد چه قبل ۲۰، چه بعد ۲۰!
شهرزاد درون، قصهگوی عاصی گردنکش، نوجوان کلافه، تو کافیای، برای هر آنچه از مهر بجوشد.
نترس. بپر!