
سلام من رو از این کافهی ژیگولی، در نوار شرقی سرزمین پنجاه ستاره دارید. بزن بر طبل شادانه که من تو رو تا ماه چیه، تا ته کهکشان دوست دارم!

کافهی قصهی ما، لوکیشن فیلمبرداری، خانهی دوم پیش روی من، با مهر و خوشرویی صاحب کافه، کریستینا، قطعی شد. قرار است سایمون و میا، بیایند برسند به این کافه. قهوههایشان عوض شود و واویلای حسینی!

قرار مدارمان را گذاشتیم. از لبخند امریکایی زدن گفتیم، تا بچهدار شدن، تا سس کچاب مخصوص کافه لینگر، تا پدرخواندهی رومانیاش، تا فیلم توقیفی من، تا قرار سوشی پیش رویمان، تا چیزهای رندومی که ملت میاندازند توی توالت، تا الکل سرو کردن برای کسی که رانندگی خواهد کرد، تا دسترسی به آب جوش وقتی ما اینجاییم.
تامام که شد. گفت نهار مهمان من. چی میل داری؟
حقیقتی بگویم؟ جدی جدی جدی جدی. یکی از بهترین لذات زندگیام بود خوردن این سالاد فلافل.
سالاد خوشمزه، تازه و هر لقمهاش را جشن گرفتم که دیدی شهرزاد؟ دیدی میشه. دیدی بازم شد.
نه تنها با همکاری تیم باحال خفنام، جای به این قشنگی، خوشنوری، خوش تصویری پیدا کردیم، تونستیم مذاکره کنیم! هنر ارتباط انسانی. تونستیم قطعیاش کنیم.
حالا بگذار حدیث دل بگویم.
برای من، فیلمساز سرکش، مستقل، که گردنم را جلوی هیچ جای دولتی کج نکردم برای پول، پیام سیاسی ندارم برای اینور آب و آنور آب. دست به زانوی خویش گذاشتم، از تیم درجه یکم کمک گرفتم و رفتم سراغ آنان که روح بزرگ دارند.
کریستینا، برایش مهم است که همه حالشان اینجا خوب باشد. همهی ملیتها و جنس و جنسیتها، احساس تعلق بکنند. غذا سلامت باشد. چه از آدمی با این ارزشهای انسانی درستتر برای همکاری.
از ته دل برایم افتخار است که میتوانم چیزی را در فیلمام تبلیغ کنم، که برایم محترم است.
برگردیم به سالاد!
سالاد جشن.
لقمه لقمه جشن گرفتم. این پیروزی را، این ارتباط انسانی را و برکتی را که مهمان صاحبخانه شدم.
زندگی هنوز خوشگلیاشو داره شهریار!
خط پنجم قصه بودم که هیوستن، بازیگر سایمون تکست داد، در فکر فیلمام. در فکر این پروژهی محشرم و فلان و بهمان!
زنگ زدم لعنتی! باز من در حال جشن گرفتنم برای فیلم و ذهن مرا خواندی.
همین قشنگیای دنیا مرا بس!
لاتهی محبوبم را تمام کردم. سالاد عشق را نوش جان کردم. کسی با من کار ندارد! به به!
منم و خودم و قصهام.
برایتان زیاد نق زدهام این مدت، میدانم.
حالا بگذارید از قشنگیاش بگویم. این که چه چیزی مرا سرپا نگه داشته.
همین لحظه.
همین.
که در لوکیشن فیلمام، روی میز مرکزی، بساط کنم. با تعلق خاطر.
هیچ عامل نگرانکنندهای وجود ندارد.
هیچ.
هیچ اندوهی، بار سنگینی.
زندگی محشر همین است. بنشینی، آیندهی فیلمت را ببافی. کت جین داغت را از پشت ماشین بکشی بیرون و گرمایش به جانت بنشیند در این کولربازی فلوریدا. من پاداشم را گرفتم. پاداش استمرار را!