
میدونی غریبالغربای زندگی چیه عشق من؟ همهاش تکراریه.
صبح پا میشی، به قهوه، انگیزه، کار و کوشش.
یه چرخ میزنی، چهار قلم کار، شب شده.
شب میشه، آب خنک، کیسه آبجوش، قصه واسه شهریار.

حالا فرض کن بری مهمونی، سفر، معاشرت، دیت. همهاش همون امر تکراری همون اپیزوده. حتی هیجانش.
حتی مرگ.
امشو، بعد از یه معاشرت طلایی با گنگ جدید، اومدم خونه. تو آینه به موهام نگاه کردم که خیلی دلبرانه تاب خورده بودند، سایهی پشت چشم ام، هنوز قشنگی نقرابیاش رو داشت. من، بعد از کلی خنده، غذای خوب، مشروب به جا، شوخی درون سازمانی، متصل شدن به انسانها، در آینه زل زدم و گفتم، راضی نیستم.
یک چیزی مدام بهم سیخ میزند این روزها. چه چیز باید عوض شود؟
رژیم غذاییام؟ سیکل خوابم؟ گولهی خشمام؟ گردنبند اضطرابم؟
نمیدانم حکایت را چطور تامام کنم. یحتمل همه.