
این وضعیت ماست توی یک ماه گذشته. به جای صفحه حوادث، هر شب مستند داستانیهای جنایی میبینیم و میپاشیم.
در این مجموع گسترده از چارلز منسون تا تد باندی تا بیلی میلیگان، این حضرت لوکا مگنوتا، بردش مرحلهی بعد.
نارسیست، کج و کوله، بیچارهی شهرت با ایدهی بدنامی، به ز گمنامی.
قصه را برایتان لو نمیدهم. در این حد باید بدانید که برای رسیدن، به صحنهی بازداشتگاه، کشیدن یک نخ سیگار، پا روی پا انداختن، یک سال و نیم راه آمد.
برای این که ستارهی نمایشنامهای باشد که خودش، با حوصله برای زندگیاش نوشت، به تامام فیلمهای محبوباش، در زندگی عادی، اشاره کرد.
حجم سایکویی این بشر، از توان همهی ما خارج است، شهریار.
میدانی، هر کدام از ما، یعنی بخش از ما، نمایشنامهی خودمان را داریم.
برای بعضیها، قصه ساده است. در حد، سیندرلا که مردی بیاید نجاتشان بدهد. یا سربازی بشوند، دلاور، یاور خط برتر، بجنگند برای نیازهای یک زن.
بعضیها، دیگران را میکشانند در اپیزود خودشان و بهشان نقش میدهند. تو رفیقی، تو آن که لب پنجرهای، تو دلبندم هستی، تو، آن یکی آن گوشه موشهها، تو هیچی نیستی.
میبینی جانان من؟ میبینی؟ چطور با یزیدی ملت را میکنیم سایر بازیگران زندگیمان، وقتی در زندگی خویش ستارهی تابناکاند؟
بافتم و بریدم و دوختم تا این نقطه.
.
نقطه.
ما محکوم نیستیم که هر نقشی، هر دیالوگ گذرایی دستمان دادند، بازی کنیم. نچ!
اصلن همین شهریار، خودش دوست داشت بشود شهریار، چون در اپیزود خودش شهریاری بود به دنبال دلدار. شهرزاد هم که دنبال گوشی شنوا برای قصهبافی گفت، هی، سلام. بیا با هم بریم تو اپیزود دل و دلدادگی.
اگر آهو دویدن نخواهد، در ذاتش نباشد، در میلاش نباشد، نمیشود غزال تیزپا.
اگر شیر بیشه، نخواهد، نمیتواندبه گرد پای آهوی گریزان برسد.
خواستن است جانان.
تامامش صرف کردن فعل «خواستن» است. من بخواهم این دیالوگ را بگویم و ایرما خوشگله باشم. قبول کنم خوشگلی تاوان ایرما بودن دارد.
تو بخواهی مرا روی پایت بنشانی، چال گردنم را پر کنی از ستارههای تابناک بوسه.
آن وقت، صرف «خواستن» میشود، صحنهی ما. صحنهی من و تو شهریار.
صحنهی درخشش دو ستاره، که هر دو عاشق نقششان هستند.
پ.ن
به آنچه باورش داریم، سوگند، ارژینال بودن، با اختلاف، نابترین ویژگی انسانی است. آن کس که بداند چطور، جواهر جانش را، میلش را، ذاتش را، بیاورد به قلب صحنه. از دست دیگری کپی نکند و ناب ناب ناب، خودش باشد. آه شهریار…تنور داغ دلم…
پ.ن ۲
اگر اهل نامهبازی باشید، میدانید جوهر روایت در پینوشتهاست. آنجایی که ته کاغذ است، آما ته مطلب نیست.
پ.ن ۳
بیا بیا بیا دنبال صدای من بیا