
سر من رو میزنی، ته من رو میزنی، من توی کوچهام. از کلهی صبح، قهوه به دست، دور محله قل میخورم، با سر با ملت چاق سلامتی میکنم. پنجرهها رو نگاه میکنم. هر چقدر راه میرم بس نیست. مقصد رسیدن نیست. مقصد قدم است.

یه وقتایی، میشینم وسط کوچه، فکر میکنم. به تصمیمام. کارهام. باورهام.
من قدمهای این محل رو هزار و یک بار رفتم.

من زیر این درختها، عاشقی کردم، فارغی کردم، سیگار کشیدم، آبجو سر کشیدم، چای خوردم، های شدم، لو شدم. این قلمروی من است. قلمروی قدمهای من. عکس پروفشنال گرفتم، سکانس اول فیلم را ساختم. هزار هزار هزار کلمه حرف زدم و فکر کردم.
تا اینجا، چیز جدید نبود و نیست. دلنوشتهطوری از من. دوست دارم دهان باز کنم و ابراز کنم. آنچه را که یادم دادند قورت بدهم.
به جایش تصمیم گرفتم. تصمیم کبری. با مادر حرف زدم. کمی کلنجار، یه خروار اشک، یه کوله رضایت. تصمیم گرفتم. کبری.
این چمنها، این روزها، این آفتاب مجنون فلوریدا.
میدانی غریبترین روزگارها چیست؟
وقتی بخواهی یک نفر افسارت را بکشد، بگوید بس است. نپر. نکن. برو. ولی جوابی که بگیری، این است که زندگی خودت است. فاک!
مادر گفت، میدانی، خودت گفتی فیلمات بچهات است. خودت گفتی نمیخواهی مثلهاش کنی. خودت گفتی میخواهی همین فرمان بروی مادر، نگفتی؟
گفتم! خودم گفتم!
حالا هم، دوست دارم، یا دوست داشتم. یکی بگوید، نکن، نرو، بنشین.
مادر گفت، هنجارشکنی تو. همینی.
همینام.
هر کس را بهر کاری ساختند و لابد، زمانی که همه در صف ایستادند که کمی محافظهکاری بیشتر بگیرند، من تامام روحم را پر کردم از مبارزه، رفتن.
بیا، همه بیایید. در گوش همه بگویم.
من، با تامام آنچه میگویند، هنجار شکنی، گیج شدم. گیج که مرز کجاست؟
بروم تخته گاز؟
نروم کجا بمانم؟ من آدم رفتنم.
آدم قدمام.
من ماندن بلد نیستم.
گاه، از این روح سرکش خویش، به رنج میآیم که دختر! آبت کم بود، نونت کم بود، چرا؟
آنچه خانواده نمیگویند، خودم به خودم میگویم. چه کاریه بابا جون؟!
همیشه یک نفر باید نقش بازدارنده را بازی کند و حال که کسی نیست، از ترسم، که تعادل برقرار باشد، خودم به خویش نهیب میزنم، به کجا چنین شتابان!