
بیا جانا! شات بزنیم؟ چای بنوشیم؟ پارتی کنیم؟ مدیتیشن اقامه کنیم؟ شد پونصد تا! پونصد تا شب، شاید با کمی سکسکه این میانه، پونصد تا قصه.
اجازه بدین با مروری به این چند صد شب شروع کنیم. مارچ ۲۰۲۰. از بریک بهاری دانشگاه جکسونویل، لیسانس سینما، مستقیم میریم تو قرنطینه. فیلم کوتاهی که قراره بسازم بعد از برگشت از بریک، کنسل میشه، نمایشگاه عکاسیمون. هنوز کمد من توی اون دانشگاه پر از وسایل لابراتور عکاسیمه.

رفتم تو قرنطینه. با امینه، همخونهی امریکایی-سوریهایم. کمی شراب میخوریم. گیاهخواریم. مدام آشپزی. گیجیم. ماسک و ژل دست نایاب است. رب و دستمال حولهای هم.

نورهایی که از لب عکاسی گرفتم، خانهی ما مانده تا اطلاع ثانوی. از شامهایمان، با نورپردازی ویژه هر شب عکس میگیرم.

از دل شلوغی و کار نشستهایم در خانه. دنیا گیج است. من گیجتر. هزار و یک شب شروع میکنم.

مدام پای زوم هستیم. کلافهکننده است خیره شدن به مانیتور.

بکگراند قرتی پشتمان میگذاریم در میتینگها. ملت یک نفس کیک میپزند در اینستاگرام و با دبهی آب دمبل میزنند.

مدام مدل مو و آرایش عوض میکنم. دنبال پازل و دوچرخه میگردم.

بهجز امینه، سگش، بلا، با ما در قرنطینه است. من و ایزابلا از صبح تا شب خانهایم. امینه سر کار میرود. من خریدها را میکنم. به ایزابلا یک رقص جدید که دور خودش بچرخد یاد میدهم.

خبری نیست. از پایان قرنطینه. منتظر نامهنگاریهای دانشگاه جدیدم هستم.

مدام آشپزی و مدیتیشن.

دنبال خانه میگردم در شهر بعدی. در میانهی کووید. مدرسه چطور خواهد بود؟

هر شب کلاژ درست میکنم، عود روشن میکنم و شمع. زندگی غریب است.

تکرار و تکرار همان عادات. عادت نمیکنیم به قرنطینه.

ماتیکهای مختلف برای نشستن در زوم.

من و بلا. صبحها مینشینم به فوارههای پشت پنجره زل میزنیم.

دور خانه میدوم.

شیشههای شراب یک سال و نیم را ردیف میکنم برای استاپ موشن. نهایتن ختم میشود به شش رنگ کنونی پشت پنجرهام.

ایونتهای آنلاین اینستاگرامی و یوتیوبی.

کلهی صاف، کلهی فر.

بلا. من و بلا. صبح تا شب تنها.

دور خانه میگردم. انتهای گردش است.

من و بلا. هنوز صد شب اول نشده. باور میکنی؟

یاد و خاطره بازی با رفقای ساکن ایران.

روزهی سکوت و تکنولوژی در طبیعت.
برای تولد سی و یک سالگیم با امینه میرویم ساحل. خوابم میبرد. جزغاله میشود پوستم و یک هفتهای در حال پماد مالیدن و نالیدنم.

توهم میزنم سرطان معده گرفتم در آن آفتاب.

پوستم هزار رنگ شده و کلن خانهنشینم. کما فی السابق

پوست میاندازم.

موهای بلا را کوتاه میکنند. میبینی هنوز روتین همان است ها.

هنوز قرنطینهایم ها. خبری از واکسن نیست.

کلی دوست جدید پیدا میکنم در فیلمکلاب.

با خونوادهی اون ور در قرنطینه معاشرت میکنیم.

رنگم یکدست میشود. میگویند حالا حالا همه چیز ریموت است.

میروم میامی. دم دیوار. برمیگردم.

بالاخره دوچرخه پیدا میکنم.

با ایزابلا رفتهایم شبهای صد تا دویست هزار و یک شب.

تابستان است. منتظرم بپیچم بروم شهر جدید و دانشگاه جدید. بیکارترینم.

کسی را نمیبینم بجز در قوطی زوم.

بطریها

رنگ میشوند.

برایشان لباس میدوزم.

قشنگترینند.

هر روز هزار سال است.

سومین پازل هزار تکه را درست میکنم.

عکس از خانهی بعدی که پسند کردهام میبینم. حیاط دارد.

اسبابکشی شروع میشود. شهر به شهر.

گلدانهایی که از این و آن قلمه گرفتهام را میچینم در ماشین و میزنم به جاده.

اولین صبح در خانهی جدید.

با دوچرخه زمین میخورم. همان هفتهی اول اورلاندو.

بازهم قرنطینه و آشپزی. این باز همخانهام ایرانی است و گوشتخوار. به گیاهخواری ادامه میدهم.

مقطع کارشناسی ارشد، از دل قرنطینه شروع میشود.

حیاط را سامان میدهیم.

بازگشایی حیاط با رخ نو.

عادت میکنیم به شهر نو. به قرنطینه نه.

ساکنین خانهی شماره ۱۲۰۷۲، گل جدیدی دم در آویزان میکنند و سفرهای استانی عقاب جادهها، سه ماه پیش رو را پر میکند.

بلا میآید با امینه مهمانی.

بساط رنگ را به راه میکنم.

ملاقات آدمها، رانندگی در جاده، هنوز قرنطینه است.

بعضیها واکسن میزنند.

میرویم هایک.

برمیگردیم و باز میرویم.

کلاس فیلمنامه آنلاین است. دنبال بازیگوشیام.

در رفت و آمد گرمای جنوب و سرمای شمالم.

صورت جدید امتحان میکنم.

مدام مافیا بازی میکنیم آنلاین و هالووین را در زوم جشن میگیریم. داریم عادت میکنیم.
برویم برای سیصد تا چهارصد

انتخابات!

دوباره جاده، این بار برای برگزاری نمایش فیلم

از ایران با عشق

از تهرون تا کایزر

عادت کردیم به قرنطینه و دورش میزنیم.

بالتیمور. بالتیمور.

مثل فنر.

جاده.

هنوز داری میخوانی؟ این منم عاشق خیاطی!

جاهای دور

امینه را میبینم لب ساحل. در کیفش فشنگ دارد.

حیاط با رخ نقاشی شده توسط خودمان

مدام در حیاطم و با گوجهها اختلاط میکنم.

عادت کردیم به بروز خشم خشک در خلوت. واکسن میزنیم.

عادت میکنیم به کار در قرنطینه

به فیلم سازی و ترس کووید

سر صحنه با ماسک و الکل

کله را مستقل رنگ میکنم.

شمالتر.

همین وسطها رفتم در ۳۲

از ایران بسته میرسد.

منشی صحنه و مدیر تولیدم پشت به پشت

مدرسهها حضوری میشود.

ما بچهها غریبی میکنیم.

گلهای دم در بزرگتر میشوند.

به مدرسه عادت میکنیم در کووید.

ورزش میکنیم. مدام باران است.

از روی تردمیل زمین میخورم و دچار فوبیای تعادل روی تردمیل میشوم.

باطری ماشین و میگرن!

باید از ملت سمی فاصله بگیرم.

تنها ماندن امنیت دارد. مخصوصن وقتی فیلمت نزدیک است.

در باران با پوستر گیر میافتم.

هوای بین فصلی را رد میکنیم.

پشت عینک آفتابی در حیاط پشتی گریه میکنم.

دویدن کی بود مانند دیدن؟

چارهای نیست.

به ستاره شدن فکر میکنم.

به ستارهها نگاه میکنم.

روی فیلم متمرکزم.

و همین طوری شد پونصد قصه!
همینطور که من برای زنده ماندن قصه نوشتم و برای قصه نوشتن زنده ماندم.
میانهی قصه، جایی است که اتفاقی برای قهرمان میافتد، که زندگیاش به دو نیم تقسیم میشود. اتفاقی برگشتناپذیر.
برای من چه چیز شب پانصدم به بعد را عوض میکند؟
رویارویی با هیولاهایی که کشتم در این پانصد شب. به یاد آوردن این که هیچ کدام، هیچ کدام، مرا زمین نمیزدند. بخاطر سپردن این که یک نفر در این جهان است که همیشه رویش حساب کردم و میکنم، خود شهرزاد. که در تامام این مسیر ماند.
باقی که رهگذرند.

این هم از آخرین دادگر ثبتشده. چشمهایی که دنبال خلقاند. سری که نترس است.
شهرزاد امشو، یادش میماند، شهریار بهانه است.
من شهرزاد قصه میگفتم که زنده بمانم.
حالا، من، شهرزاد، زندهام به قصه گفتن.