شهرزاد دادگر؟ شما از دادگرهای دادگستری هستین؟ شما با آرش دادگر، کارگردان تاتر فامیلین؟ اینجا، اسم و فامیلم برای کسی سوال‌برانگیز نیست، مگر در مواقعی که بخواهند از هجی حروف نامم مطمئن بشوند. شنیدن اسم مخفف و فامیلیم در زمان اعلام جوایز دانشجویان برتر دانشکده‌مان غریب بود. شری دادگر. شهرزاد درونم حسادت کرد اسمش را نشنیده و شری هنوز در حالی بالا پایین پریدن است.
دو روز پیش، دانشکده‌ی هنرهای زیبا، در مراسمی مجازی که در یک ویدیوی پانزده دقیقه‌ای خلاصه شده بود، از دانشجویان برتر سال تحصیلی تقدیر کرد. در پانزده دقیقه، رییس دانشکده، رییس گروه رشته‌ی رقص، موسیقی، تاتر و هنرهای تجسمی و بصری، دانشجویان برگزیده دپارتمان‌های مختلف را اعلام کردند. این که چقدر اینجا، برگزاری مراسم، افتتاحیه و اختتامیه مختصر و مفید است بماند برای شبی دیگر.
این مجمع افتخار، برای تقدیر و قدرشناسی دانشجویان طراحی شده است. برای تشویق و انگیزه بخشیدن به روند خلاقیت، آموزش و رشد آن‌ها. برای انگیزه دادن به دستیابی به نسخه ای از خودشان که هنوز کشف نکرده‌اند. از این ماجرا مهم‌تر، القا کردن این حس که "دیده شده‌اند" هنرشان، سخت‌کوشیشان و همتشان.
ترم اول، در کلاس هنر دیجیتال، کار با نرم افزارهای خانواده‌ی ADOBE را یاد می‌گرفتیم. در یکی از تمریناتمان موظف به طراحی لوگوی شخصی بودیم. استاد اریک، نمونه ای از تایپوگرافی برایمان اجرا کرد و گفت حالا لوگوی خودتان را بسازید. سه اتود زدم، با رنگ‌های سرمه‌ای، آبی و طوسی. حروف اسمم متصل و غیر متصل. مثل یک روبات عین به عین آنچه یادمان داده بود را اجرا کردم. نظر استاد اریک را پرسیدم که درست است؟ گفت "درست و غلط ندارد. کدامشان را دوست داری؟" دوست دارم؟ مگر قرار است دانشجو مشقش را دوست داشته باشد؟ مگر جز این است که معلم با سلیقه‌ی شخصی، متود خودش را در محصول دانشجو دنبال می‌کند و اگر چیزی جز آموخته های خودش باشد می گوید غلط است؟
جواب دادم هیچ کدام. گفت "برو چیزی را برایم بیاور که دوستش داری." این اولین بار بود در تمام سال‌های تحصیلم، از دبستان سرمازده‌ی بهشتی خیابان فرهنگ همدان، تا کلاس‌های طراحی مهندسی شهرسازی و حتی دیرتر، حتی دورتر، کلاس‌های فیلمنامه‌نویسی و کارگردانی، معلمی به من مجوز می‌داد که چیزی را خلق کنم که دوست دارم و لذتش را می‌برم.
همکلاسی‌ام، نایا، عاشق بسکتبال است و برای لوگویش دو توپ نارنجی بسکتبال کنار اسمش گذاشته بود. قضاوتگر درونم زد زیر خنده و با موذی‌گری منتظر بود استاد اریک بگوید با خودت چه فکر کردی، کدام لوگو در جهان گرافیک با دو لکه‌ی نارنجی بزرگ قابل قبول است. درست حدس زده بودم؟ استاد اریک پیشنهاد داد تا با اضافه کردن تاچی از نور به توپ، تصویر را از یک دایره دوبعدی به کره‌ی سه بعدی ارتقا بدهد. او فهمیده بود نایا از خلق چه چیزی لذت می‌برد، پس هدایتش کرد به پیدا کردن قطعه‌ی گم‌شده‌ی مخلوق محبوبش.
من عاشق فیلم موزیکالم و کمدی رمانتیک. متن‌هایی که تا قبل از هجرتم نوشتم، همواره قصه‌های اجتماعی تلخ بوده اند، بدون طنز، بدون موزیک، بدون شوخی. وقتی بعد از ساخت دو فیلم کوتاه زنانه، برای دریافت بودجه برای یک فیلم کوتاه با محور کاراکتر کودک اقدام کردم، جواب گرفتم کاری را بکن که بلدی، از زنان قصه بگو.
انتظاراتی که معلمان، استادان و اهالی قدرت برایمان می‌سازند، شاید از آن گوهر خلاقیتمان دور باشد. شاید در برهه‌ای از زمان بخواهیم چیزی را خلق کنیم برای اولین بار، حرفی بزنیم تازه و قابی ببندیم نو.
رسالتم این است، چیزی که من در وطن یادم ندادند، پرورش صدای هنر من، صدای هنر شهرزاد.
