
اگر این عبارت درست باشد که "ترس، برادر مرگ است." میتوان والد هر دو را "تردید" نامید.
شما بگویید ریشهی این سوالها را در چه مییابید:
آیا این لباس به من میآید؟ آیا به اندازهی کافی موهایم قشنگ است؟ آیا کسی که عکسم را میبیند فکر میکند خود شیفتهام؟ "آنها" چه فکر میکنند؟ "او" چه نظری دارد؟
ما، روزی هزار و یک بار، خودمان را فراموش میکنیم و سوار بر موج نگرانی میشویم و از ساحل امن وجودمان دور میشویم. امواج این دریای خروشان قضاوت، ما را میکوبد. موج پس از موج. اجتماع، خانواده، دوست، آنها و او.
ما سوار این موج شدهایم که ساحل وجودمان را از دور ببینیم، از چشم رهگذران، از چشم قایقهای بادی، از چشم کشتیهای باری، از چشم موجها، ماهیها، نهنگها، خزهها، جلبگها. عمیقتر، دورتر،دورتر، دورتر.
انقدر عقب میرویم، که دیگر خط ساحل در افق گم میشود. ما، چنگ زدهایم، به تکه چوبی، سرگردان میان قضاوتها، نگاهها.
هر یک از ما، با توجه یه پیشینهی خانوادگی، شهری که در آن به دنیا آمدیم، مذهبی که یادمان دادند، آدمهایی که ملاقات کردیم و کتابهایی که خواندهایم با یکدیگر متفاوتیم. تصویر و تصور منحصر به فرد خودمان را، از "جزیره بودن"داریم. اما، در یک امر مشترکیم. همه گاهی به آب میزنیم که خودمان را تماشا کنیم. اوایل، شاید با ایدههای خودپسندانهتر، مثلن، بگذار ببینم تصویرم در اینستاگرام چطور است، یا در آن مهمانی وقتی شیرینی خانگیام را سرو کردم عکسالعملها چطور بود. از همین بازیهای به ظاهر خوشمزه شروع میکنیم و به خودمان میآییم، غرقه در بینهایتیم.
همهی ما، از متاثر کردن "دیگران لذت میبریم. "آنها"، "آنها" که همکارند، خانوادهاند، همسایهاند.
گاه، ماجرا دیگر آنها نیست، ذهنمان، ما را سوق داده است به جلب توجه یک تن از "آنها"، کسی نیست جز "او"
"او" را رصد میکنیم، توجهش را میطلبیم، آن قدر در بازی کسب توجه و نتیجهی دلخواه غرق میشویم، که یادمان میرود دنیا را از ساحل خودمان ببینیم، در جزیرهی خودمان بچریم و آفتاب غروب تماشا کنیم. فکر میکنی شهرزاد، هر شب با تردید، چشم دوخت به گوش و صورت و عضلات لب شهریار، نه! شهرزاد قصهاش را بافت، با آن که میدانست مرگ، در یک قدمیاش نشسته است. شهرزاد، در جزیرهاش نشست و گذاشت شهریار، آرام آرام در اسکلهی کوچک، لنگر بیاندازد.