
من تایتانیک را ندیده بودم. تا کی؟ تا همین دو ماه پیش، بعد از عید، اوایل کرونا که هنوز ملت با شراب، دستمال توالت و پیتزا پختن به جنگ قرنطینه رفته بودند. روزهای اول، کرونا، مثل یک مهمان تازه از فرنگ آمده، محور تمام توجهات بود و قرنطینه تبدیل شد به مدی جدید. مثل ولنتاین یا شب یلدا.
شبکات مجازی، پر شد از آشپزانی که پیتزای خانگی میپختند و خمیر نان ورز میدادند. ورزشکارانی که با قابلمه و دبه دمبل میزدند، کتاب خواندن، سریال معرفی کردن، لایو گذاشتن در اینستاگرام و اسکرینشات فیستایم.
سه چهار ماهی گذشته و بر من یکی که هفت هشت ماه. اول قرنطینه یک تصمیم گرفتم، بعد از پایان این خانهنشینی باید ذهن و تن سالمی داشته باشم. پیادهروی شروع کردم و پازل درست کردن. یک روز هم به سرم زد و برای خودم برنامهی سفت و سختی نوشتم به اسم "یک روز مفید آرمانی". این روز چطور بود؟ با مدیتیشن، یوگا و دمبل زدن شروع میشد، بعد تمام کردن نسخهی اولین داستان بلندم که سه سال بود دست نزدهام، بعد نوشتن یک هایکو، بعد یک ساعت فرانسه خواندن، پشت بندش تاریخ هنر، پشت بندش کهن الگوهای شخصیت، بعد یک کلاژ، بعد ادیت عکس. ساعت به ساعت را برنامه چیدم و گفتم تو میتوانی. میخواهی، پس میتوانی.
خواستن توانستن است. همه میدانیم. فقط این که محرک و شوق این "خواستن" از دل کدام انگیزهمان میآید، مساله بعدی است. سالها قبل، با پسری حرف میزدم و گفتم شاید سه روز غذا نخورم. گفت نمیتوانی. پرسیدم چرا، جواب داد چون دلیلی برایش نداری.
برای من یکی شاید، انگیزه، حلقهی گم شدهی کارهای نیمه تمامم است. چند هفته پیش، مشغول ترجمهی مقالهای بودم که خودم داوطلبانه انتخاب کردم و شروعش کردم. کار خوب پیش رفته بود و یک هل ریز میخواستم تا نتیجهی نهایی که شل شدم. به تمام پروژه با دلسردی نگاه کردم و انگار، هیچ وقت قرار نیست چیزی به اتمام برسد. به جای تسلیم شدن، دفترچهام را باز کردم و نوشتم: چرا تصمیم گرفتی این مقاله را در وهلهی اول ترجمه کنی؟ انگیزههایت چه بود؟
الان هم قصه همین است. مجموعهای هستم از ایدههای یک کارگاه تولیدی، یک استودیوی فیلم و یک مجمع حامی حقوق انسانی. در کنارش، وجود خودم هم هست که به توجه، غذای خوب، فعالیت کافی و سرگرمی نیاز دارد. علاوه بر همهی آنها، رویاهایم، مهاجرتم و هنرم.
این روزها، بار سنگینی به دوش دارم. با دلی پر از قصه و زبان خسته. انگیزههایم گم میشوند، لابلای ایدههای نو، حواسپرستی ها و حاشیهها. لااقل قصهگو، میدانست هر شب برای جانش میجنگد. من شب اول چه گفتم؟ آن شبی که در میان قرنطینه تصمیم گرفتم قصه بگویم؟ نوشتم میخواهم زنده بمانم.
تایتانیک را تماشا کردم. بعد از نوشیدن دو پیک شراب و چهل روزی خانهنشینی. متاثر شدم؟ از میانهی فیلم گریه کردم، زار زار. انگار که کسی مرده باشد و به من گفته باشند همین یک ساعت و نیم را برای سوگواری فرصت داری. تایتانیک، قصه عشقی، آدامس عکس برگردان تایتانیک و صدای سلن دیون. آن که به پای صحنه ی مرگ جک اشک ریخت، من سی و یک ساله نبودم، شهرزاد پانزده سالهای بود که هنوز نمیدانست دنیای آن بیرون چه خبر است.