
مقصد، ابتدای راه است. ما، مهاجران می رسیم، چمدان هایمان را باز می کنیم، میخ به دیوار می کوبیم و زندگی آغاز می کنیم و زندگی قبلی در جریان است. مهاجران، مقصد واحدی ندارند. هجرت، هزار و یک گوشه دارد و هر کدامش حکم یک بچه قله را دارد.
مهشید، اول طراح صحنه ی فیلمم بود، فیلمی زنانه پر از آکسسوار، کلاه گیس، رنگ، گردنبند و گوشواره. انقدر در گوش هم با شوق از قاب ها و پارچه ها حرف زدیم که شدیم رفیق.
رفاقت من و مهشید، در کوچه برلن و لاله زار شکل گرفت. به پارچه ها دست می کشیدیم، دکمه ست می کردیم و لباس برای خودمان طراحی می کردیم. پیراهن ها سرمه ای با خال های آبی، پیراهن های مردانه چهارخانه و چند شال را به خیاط دادیم تا برایمان بدوزند. لابد میل به دوقلو داشتن است.
من و مهشید به فاصله ی یک سال و نیم از یکدیگر مهاجرت کردیم. من به آمریکا، مهشید به اتریش. قبل از آمدنم، مهشید باردار بود و خداحافظی از کودکی که هنوز پا به دنیا نگذاشته بود، پر از حسرت. ساعات آخر تهران بودنم، با مهشید دوباره قرار گذاشتیم، دوباره که نه هزار باره هم دیگر را بغل کردیم. یک جفت کفش بنفش بچگانه به یادگار برایش گذاشتم. یکشنبه تولد یک سالگی تارا بود. تارای قشنگ. تارای کوچک، دختر نازنین مهشید که ندیدمش به جز در اسکایپ. فکر می کنم به تارا، به روزی که بیاید و ببرمش دیزنی لند. به دنیا آمدنش را نبودم و حالا هدیه ی تولد یک سالگی اش، پیراهنی است سبز رنگ، رنگ محبوب مادرش که خوب می دانم چه تعریفی از سبز دارد.