
بازیابی خلاقیت، پروسهی عجیب و نفس گیری است. من با کتاب "نبرد هنرمند" شروع کردم. کتابی در باب مقاومت هنرمندان، در خلق. کتاب را در دو نشست خواندم و "راه هنرمند" نوشتهی جولیا کامرون را از نشر چشمه خریدم. کتاب راهنمایی است برای آشتی با هنرمند درون و بازیابی خلاقیتی که نمیدانستم در کجای مسیر زندگیم مدفون شده است.
اول کتاب، قراردادی با خودتان امضا میکنید که به تمرینات و روند تغییر اعتماد و پایداری نشان خواهید داد. چیزی شبیه یک قول شرف بسیار شخصی. این کتاب و کتابهای بعدتری که از همین نویسنده خواندهام، مسیر زندگیم را بسیار تغییر داده است. از سه سال پیش تا به حال، سفری را بدون همراهی این کتاب شروع نکردم.
همه چیز شبیه بازی به نظر میرسید. این که بنویسم دوست داشتم در بچگی چه کاره بشوم یا چه کاری مرا به هیجان میآورد. دوست شدن با خودم، نه فقط مرا به پروسهی آفرینش هدایت کرد، بلکه در ایجاد تغییرات بنیادین و حتی بازنگری ارزشهایم هم تاثیر گذاشت. چطور؟
یکی از تکنیکهای کتاب، نوشتن روزانه سه صفحه است. نویسنده، این تمرینات را "صفحات صبحگاهی" نامگذاری کرده است. هدف، خلوت کردن با افکار خویش است و شنیدن افکار، رویاها و ترسها.
سه سالی میشود که هر روز را نوشتهام و شاید سر جمع بیست، سی روز را جا انداخته باشم. چمدانی در گوشهی کمدم هست، پر از دفترچهی یادداشت شمارهگذاری شده. شبیه کتاب زندگی من. شاید هم کتاب زندگی من.
صفحات کسالتبار متعددی دارد. وقتی یک ماه تمام هر روزش از نگرانیای نوشتم که حالا برایم خندهدار است، یا به تعویق انداختن اموری که انجامشان، سادهتر از با خود کشاندنشان است. اسمهایی که تکرار شدهاند، حوادث ثابت و الگوهای رفتاری تکرار شونده من و جهان اطرافم.
هر دو ماه یک بار که دفترچهی یادداشت روزانهام به انتها میرسد، چمدان را باز میکنم، دفترها را ورق میزنم. گهگداری ماژیک هایلایتر دست میگیرم و روی جملات حکیمانهام خط میکشم.
چه شد که قصه به اینجا رسید؟ میخواستم از قول شرف بگویم. قولی که پنجاه و دو شب پیش با خودم بستم و امشب که بعد از ساعتها پازل درست کردن، میخواستم چراغ را خاموش کنم، یادم آمد ای دل غافل! قصهگو! شرافتت کو! قصهات را که نگفتهای!