
در عکاسی و فیلمبرداری، به نور غروب و طلوع می گویند "زمان طلایی" چون عمری ندارد و به چشم بر هم زدنی، این جواهر پر می کشد و همه چیز به حال سابق بر می گردد.در این خلوت نشینی، عکس های بسیاری از غروب گرفته ام.
نمی توانم این قصه را پیش ببرم. خط می زنمش. از نو آغاز می کنم:
اگر بتوانم، هر روز، غروب را تماشا کنم، دلم پر از طلا می شود. شهریار، غروب که شد، دل تو می تپد از شوق شنیدن قصه و سپیده که می زند، دست من می لرزد که مبادا این آخرین بار است که شعاع آفتاب بر جانم می نشیند.