
اینها قطره بارونه ها! یعنی فکر نکنی این ایالت بهش میگن سرزمین آفتاب، همهش میتابه. نچ! بارون که میباره، دل آسمون آبها رو هری میریزه زمین.

همچنان میریم میدویم. گاهی ۱۲ دقیقه، گاهی ۵ دقیقه. رهرو میره. حالا کار نداره چرا و چگونه.

یاپ! نصف مسایل جهان رو میاندازیم در دم و بازدم. باقی رو حواله میدهیم به دانهها، تخمها، شخمها!
وقتی میدونم قراره تهش بمیرم، خیلی خلام دنیا رو جدی بگیرم.

هدف، رویا، برنامه، برای معنا بخشیدن و جهت یافتن تلاشهای ماست. راهی برای متمرکز بودن. آما، قرار نیست این هدف بزرگ ما را ببلعد.

میگن زندگی نکن واسه کار، کار کن واسه زندگی.
میگن هر چی بگی همون میشه، پس بگو چی میخوای.
میگن دنیا توی دستهاته طلب کن.

من این اپیزود رو طلب کردم. این دویدن را.

اون روزی که بارون گرفت، گشتم این زیرخاکی روپلی کردم. به یاد نوجوونی.
اینم از نکتهی آخر.
ساعت ۳ ظهر نشده و من خوابالودم. بوی نمک دریا در دماغم است. چشمهایم نیمه بازند. به اقیانوس فکر میکنم.
حکمت خاصی نبود. آب زیاد بخور، برای رسیدن به اهدافت آسون بگیر