
از خرید آمدهایم با یک دنیا وسیله که باید جا داد. ای حضرت استقلال! بزن بغل که کارگران مشغول کارند.

باقی روز، شد کند و کاو کمپین راه انداختن. به خدای هنر و تصویر قسم، کار سینما، کار گل است.
آخر شب، که خسته میای میشینی سر سفره، بقچهی نونات رو واسه عیال و شوهر و بچههای قد و نیمقد باز میکنی، یه فیلم میذاری اون پشت، به خودت میای میبینی داری شام نون و فیلم میزنی. چنین بگم.

در افسانهها، کسانی که بیمار میشدند را بد میدانستند. موجودات گناهکاری و پلیدی که شیطان و اشباح خبیث، وجودشان را تسخیر کرده بود که یا تاوان اشتباهات بدهند یا روحشان را به شیطان فروخته بودند. به همین دلیل، بسیاری از کسانی که مریض میشدند، ییماریشان را از نگاه دگران پنهان میکردند.
در ادامه، و جهان مدرن، ملت بیماریهایی را پنهان میکنند مثل ایدز. چون در نگاه عموم شرمآور است. این دوروریها هم یک خط در میان کووید را.
ما آما، فکر میکنیم بچه کوویدی از کنارمان رد شده و ویروس چنان در ما رخنه کرده است که به گاه کمانرژی بودن و ضعف سیستم بدنی، سینوس و دماغ و سردردمان یکی میشود.
به هر حال. صبح بلند شدم با کلهی سنگین و حال نزار. خودم را رساندم به وان با آب داغ. کمی، فقط کمی بهتر شدم. بعد کشان کشان خودم را رساندم به آشپزخانه، قهوه، چهار پیمانه، شیر آب، دکمهی قهوهساز. کتری برقی، آب، دکمه. خودم را رساندم به مبل و پتو. سر و کله و دماغ و چشم و حلق، کیپ و سنگین. بچه کووید میزند توی پیشانیام. کووید گرفتم؟ با وجود سه دوز واکسن؟ مسکن، ویتامین، قهوه. آب، نان و مربا، پتو.
تب میکنم. بعد لرز میکنم. نزدیکهای ظهر، نهار میخورم و های مسکنها، میرویم دنبال نون و سینما.
الان، که شرح این روز را برایت میگویم، ساعت از نیمه شب گذشته شهریار. مسکنام را خوردهام، پتو و مبل و باید خودم را برسانم به اپیزود مسواکرویاخواب.
میدانی جانا؟ دو روزی است چهار چشمی افکارم را میپام و برای هزار و یکمین بار مستر مایند بودن را دنبال میکنم.

اوضاع مدیتیشنمان خوب است. ژورنال به راه است. به جای برنج معمولی، محصولی میخورم به اسم برنج گل کلم. باشد که امسال، اوضاع کالری دریافتی کنترلشدهتر باشد. شبها دوباره ۲-۴ مایل دور خانه راه میروم و افکار زباله دور میریزم.
شاید قصههای جالب دیگری بود که این چشمهای نیمهتبدار، امانم نداد. به هر حال، شهریار. برو روی مبل سرسرای کاخ بخواب که قصهگو، ناقل ویروسه انگار!