
امشو، میرم روی سن، برای یک استندآپ یه ربعی! یاه یاه!

خوشحالم؟ معمولی. بیشتر برام جالبه که هر چی طلب کنی سر راهت قرار میگیره.

من این استاد تهران رو نمیشناسم، امشو قبل ایشون قراره برم و فک بزنم.

سر صبحی رفتم دفاع پروپوزال.

این دو روز هم تا جا داشتم و نفس، شات زدم، کوکو سبزی و ماهی!

۱۴۰۱ را مثل خود خود واقعیم شروع کردم. امسال، یگانه زیست میکنم. حال هفتسین چیدن نداشتم. اولین بار در تاریخ سی و دو سال، نچیدم. یک دسته لاله خریدم.

دم سال تحویل زنگ زدم خونه. با بابا، در خانه چرخیدیم تا مهمانها برسند.

مامان امسال گندم هم اضافه کرده به هفتسین

بابا سینهای هفت سین را شمرد برایم.

شام کتلت داشتیم.

و کوکوی سبزی.

بابا کاهوهایی که شسته بود را، رخنمایی کرد.

دوباره برگشت آجیلها را نشانم داد.

پرده را بست.

خوشتیپترین است ها!

قبل سال تحویل، قربان هم رفتیم.

من و برادرم، به رسم همیشگی به هم انگشت وسط نشان دادیم. بله، والدینمان در تربیت ما کوتاهی کردهاند.
داییها و مادر در آسانسورند.

رسیدند.

حاج خانوم وارد میشود.

ماچ عید میدهد، دورش میگردم.

دایی شاهاب، تخممرغ رنگی مزین به کلههایمان را درست کرد.

تنگ دلم را ببین آخر!

ماتیک میزنم و میرویم در کار ویدیو کالهای دستهجمعی به فامیل.

از اینهایی که هیچکی نمیداند بقیه چه میگویند، ولی «صدای» ترکیبی آشناست.

و برمیگردم به خانه. زندگی. هر آنچه برای روزمره بر خویش قائلم

لاک بزنم، متنم را چند بار دگر مرور کنم، در چه فکرم؟ سن؟ توجه؟ ۱۲۰ نفر آدم؟

هوم! همهش و هیچیش.
دارم به زندگی فکر میکنم، که چطو هر دم و آینه رخ عوض میکنه! فقط این آدمیزاد گوگولیه که باس یاد بگیره با این سرعت بچرخه!
سخن آخر
شهریار
سال نو شده! سال نوت مبارک! این دومین عیده دارم قصه واست میگم. چند تا نوروز با هم دی پیش داریم، میدونی؟