ویرگول
ورودثبت نام
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گومن شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

شب پانصد و چهل و‌ سوم یا اتحاد، اتحاد، رمز پیروزی

یار شماره‌ی چهل، پا به پا می‌کنه، قهوه، شکر، قهوه و گل! گل برای تیم!

با دوست قشنگ، بافتیم، از اولین فحش‌هایی که یاد گرفتیم، تا تصمیم من به رفتن در رابطه بعد از تولید فیلم تا تفاوت فرهنگی در بیزینس. ما همه از جنس همیم. مکالمه‌ی خوب، آفتاب مهربان، قهوه‌ی خوش‌طعم و معاشر خوش‌سخن. آدمیزاد از یکشنبه صبح‌اش چه می‌خواهد؟ موبایل‌هایمان را در کیف گذاشتیم و چنان غرق صحبت شدیم که نفهمیدیم دو ساعت و نیم در زمان حال بوده‌ایم.

کرپ شکلات و توت‌فرنگی! آخ! زدیم رفت؟ تا این هفته روی تردمیل بسوزانیمش.

در ادامه‌ی تور محشرم، رفتم خانه‌ی دوست، مهمانی. موزیک محبوبم پلی بود وقتی رسیدم. شراب قرمز، غذای ویژه‌ی گیاه‌خواران. بماند که هم خوردیم و هم بردیم.

گاهی هم چنین است. عشق، راهش را می‌یابد، از میان عطر غذای خانگی و درخشش رزهای زرد.

برسیم به حکمت امشو:

اولین کسی که در مقابلش مسوولیم، خود خود خودمانیم. پس، فداکاری بی‌مورد، مرام اضافه‌کاری، معرفت عشقی‌ای که خودمان را بفرستد ته چاه، نه تنها شادی نمی‌آورد، بلکه انتظاری ایجاد می‌کند که هی، فلانی! ببین! من برایت چه کردم؟ چرا تو هم خودت را به آب و آتش نمی‌زنی؟ جانت را فدایم نمی‌کنی؟

در ادامه، زندگی کوتاهه عشق من! حتی نمی‌دونیم صبح بیدار می‌شیم یا نه. پس، بنویس چه می‌خواهی، طلب کن و بسازش.

صحیح؟

قبل این که بتازم به سمت هفته‌ی پیش‌رو.

چند روز پیش، دور خودم گیج می‌زدم، مثل سگی که دنبال دم خودش بچرخد. برای خودم، ایده‌ای ساخته بودم و با وسواس، مدام حرفش را می‌زدم، در خلوت، در پیاده‌روی، در نوشته‌هایم، پای تلفن با مامان و خواهرها.

یکی از خواهرانم، به صدا در آمد. ببین بسه! مریض شدی! همه‌ی فکرت شده ثابت کردن این تز و آنتی تزش! رها کن بابا خواهر! هم خودت رو سرویس کردی هم..(باقی را نگفت، لابد اعصاب او بود)

حق داشت و دارد. انگار سیلی خورده باشم! که شت! اوا! اصلن من واسه این وسواس‌ها که به دنیا نیومدم، بکوبم بیام این سر دنیا، وسط دلتنگی، فیلم‌سازی، تحصیل و کار مستقل، به این زباله‌ها فکر کنم.

همه‌ی ما، به حاشیه‌ی امن نیاز داریم. کسی که صدایمان را بشنود، دلداری بدهد، حمایت کند، شادمانی‌مان را جشن بگیرد و به گاه گاف دادن، بکشدمان کنار که، چه خبرته! خودت نمی‌بینی داری چه آسیبی به خودت می‌زنی.

قصه کوتاه، دوشنبه است و روزی هفته را قسمت می‌کنند. برویم دنبال یک لقمه نان حلال، کمی قرمه‌سبزی گیاهی، جذب سرمایه، تولید محتوا برای سوشال مدیا، نسخه‌ی ۸ فیلم‌نامه و نهایی کردن کمپین!

هزار و یک شبشهرزاد قصه گو
۳
۰
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
من شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید