
آقا، ما دو تا دایی داریم. دایی آرتیست و دایی مهندس. با هر کدوم ماجراها داریم و قصهها. امشو یه کم از دایی مهندس بگم.
ایشون، سلطان نصیحت به جا هستند. به اندازهی تموم اعضای خونواده، راه و چاه کار و بار یادم داده. چطور و چگونه؟
ببینین. آدم دانا، میگه، مسایل همیشه هست، طرز نگاه بهش رو باس عوض کرد. ایشون معتقدند، کار و بار و زندگانی، بدین صورته که چالش، معماست واسه حل کردن، نه بحران.
در ادامه، عصر شنبهای، بعد سه چهار ساعت نگاه خیره به مانیتور برخاستم.

آه ز نهادم بلند شد. نه چون از روبرویی با خویش میترسم در آیینه، از روبرویی با دگران.
میدانی شهریار.
وقتی، چندین ماه، در غار زندگی میکنی، بهت الهام میشود. چون نویز اضافه را بستهای و خودت، ورودی چشم و گوشت را انتخاب میکنی. پس، سنسورهایت هم، زیبا، دقیق، تنظیم شدهاند، برای شناسایی و ادراک.
گریزی بزنیم، به برد بغل دست روشویی حمامام.
این چیزهایی است که هر روز، هزار بار میخوانم.

فهمشان کردم و شدم این. همین که روبروی تو نشسته است.

این جمله، یاور شمر بیرحم وقتهایی بود و هست که ناراضی بودم از زیستام، برای ادامه، حقیقت را پس میزدم. مثل روزی که فهمیدم او، که آن طور ادای عاشقها را درمیآورد، دوستدختر داشت. یا وقتی دوستی که آن دو انگشتر نازنین را از من پیچانده بود، غیرمستقیم اعتراف کرد. آن روز که فهمیدم، موقعیت اجتماعی، مدام دلیل لبخند زدن مردم به توست. هزار و یک وحشت.
آه، شهریار، شهریار، شهریار. چقدر احساس بیدفاعی میکنم در کمال قدرت. میدانی، مثل اینکه بر تخت سلطنت نشسته باشی و بدانی، این اهل کاخ، چه میدانم، قرار گذاشتهام مثبت ببافم…

من خودم را میشناسم، ملت هم میفهمم.

آری، پیچ بعدی، عشق آنجاست.
