
اینجا بود که از ور دلتون رفتم دنبال یه لقمه نون حلال، یه جو خلاقیت، سر سوزنی همکاری.
اینجا بود که رفتیم یه مرحلهی جدید.

اینجا بود که رفتیم دنبال لوکیشنجات و بودجه و بیل. همکار جدید حضوری به شهر ما آمد و از این جای قصه، شرح همزمانی سه کلاه را میشنوید.
کلاه یک، اکت اول،
پرده بالا میرود.
شهرزاد، تهیهکنندهی پروژه، با پیراهن جین وارد میشود. او به غذا فکر میکند. به دستشویی برای لوکیشنهای خارجی، به دستمزد ملت.
او به دنبال لوکیشن است. لوکیشن ردیف، پارکینگ مناسب، هزینهی اندک.

نمیدونم، کجای مسیر بود. کجای راه، توی کدوم لقمه، جرعهی قهوه.
کدوم لحظه، یه ابر بزرگ اومد بالای سرم.

دوسپسر سابق، که اهل سینما بودند و هستند، میفرمودن که « سینما معشوقه نداره» یعنی چطو؟
یعنی سینما نمیذاره، هیچی و هیچ کی رو اندازهی اون دوست بداری.
قبول دارم؟ نچ!
ولی سینما، وقتت رو میبلعه. توجه زیاد میخواد. مثل دلدادههای اطواری، که همهش باس حواست باشه، چی میخوان، چی نمیخوان.

عکسهای رندومی که میبینین، بقایای لوکیشنیابی ماست.