چرا که نه؟ هم قشنگیم، هم باهوشیم، هم آرتیست.

بله! حرف منم همینه. همهش در دل آدمیزاده.

اینطور!

این یکی هم دیشو، قلبم رو نرم کرد و اشک به چشمام آورد.

مجموعهی رندومی از شکارهای آنلاینم رو دارین میبینینها.

شنگولام؟ بله. دیروز، لحظه به لحظه، سعی کردم، همونی باشم که هستم. حتی اگر من در اون دم، میخواست با عینک جوشکاری بره میتینگ و کلمهی مهرآمیزی به زبون بیاره که معمولن خجالتزدهاش میکنه.
حتی اگه به سادگی یه «عزیزم» گفتن باشه.

بریم ادامهی مسیر
میفرمان که، کسانی که در گذشته سیر میکنند، افسردهاند، کسانی که در فکر آیندهاند، مضطرب.
دم رو بچسب ژیگول. دم. غنیمت.