دادهگر، ای دادهگر.
خیلی خوبه میتونی از زمین پاشی، برگردی به رویتن خوشگه. ولی پیشنهاد ما، (آن سوی مغزت)، چنین است که آنگونه شل نکن که برخاستن سخت باشد.
یک پریود سنگین، چند مجلس متوالی سبزیپلوماهیخوران، باقلوا و نخودی، جیم نرفتن و گرمای هوا که امکان پیادهرویهای روزانه را تا پاییز بعدی از ما گرفت.
این پکیج رویایی، یعنی کمانگیزگی برای ورزش. آما، به هر قصهای بود، خودم را رساندم به ورزش. شاید اندک، ولی بزنیم بر این چند پوند اضافهی عید.

صبح، یه یاد آوردم چقدر جلو آمدم در این چند ماه. شرح خلق از عدم و شکوفههای خلاقیت غنچههای انقلاب.
هی! استاپ کنین. من نمیتونم این طوری ادامه بدم. یه اتفاقی افتاده.

خبر کوتاه،
همسر یکی از دوستان جوانم، که در جکسونویل زندگی میکند، سکتهکرد و تمام.
سال اول مهاجرتم عروسیشان رفتم و حالا یک پسر بچهی قشنگ یک ساله دارند.
چقدر شخمی! همسرت از سر کار بیاد، بمیره.
هر قدر هم با صاحب عزا همدلی کنیم، بخشی از ما، درگیر این است، اگر من بودم چه میشد.
حتی نمیخواهم روضه بخوانم. که باید به خودمان بیاییم.

همین. شهریار. همین.
وحشت از دست دادنت مرا گرفت، قبل از آن که دستمان بهم برسد!