
یعنی
حوصله ندارم حتی عکس رو کراپ کنم. کلاف ریزهای هستم از خبر مرگی که شنیدم.
بعدش هم چند آهنگ از ستارهای متولد میشود با صدای لیدیگاگا گوش دادم. ویدیویش، پر از عاشقانههای قشنگ بود. به بوسیدن فکر کردم. به این که اصلن دلم میخواهد کسی را ببوسم یا که نه.

استرس دارم. علیرغم مدیتیشن، خواب خوب، بازگشت به ورزش و ژورنال.
امروز احساس فلجی بهم داد.
اصلن گور بابای موفقیت! از جان عزیزتر که نیست.

فکر کردم. به احساسات.
فکر کردم.
دنبال یکی از قصههایم دو روز است میگردم و این پانصد و خوردهای را چندین و چند بار زیر و رو کردم و پیدایش نکردم. هزار و یک شب را شخم زدم.
در این میانه، با چندین نسخه از خویش روبرو شدم. فاک. چقدر احساساتیتر از الانم بودم. خاک بر سر روزگار واقعن! ننگ! چطور آن قلب پرشور مرا کرد، این. که مثل یک ربات، تصمیم بگیرم، نیم ساعت آینده، احساساتی خواهم شد.

صبح که داشتم میزدم بیرون، بروم جیم. فکر کردم خاک بر سر آمریکا! دیگر نمیخواهمش.

این هم از داف خسته با اخلاق شخماتیک!

این هم از بادکنک ولنتاین، بیگناه و بیمصرف و جامانده.

این هم از دستی که در آسمان تابناک ولایت خانهی ما، کیف میکند.

این هم از یک فاک طلایی، به چیزهایی که باس میشد امروز، نشد.

این هم از دعوت به صلح.

آن خبر مرگ صبح، مرا پرت کرد به اپیزود جکسونویل و زندگی سابقم. سال سخت اول هجرت، که کاش برنگردد.
پ.ن
پینوشت یا شاید سوراخ دعای فرار. فرار به دور. فرار به دیر.
پ.ن ۲:
بدون هیچ دلیل، خاک تو سر بیدلیلی
پ.ن ۳:
وسواس خناس میگوید بروم اجرای موسیقی ببینم فردا شب، غرور میگوید، نچ! زن! بشین سر زندگیت تا دعوتنامه!