ویرگول
ورودثبت نام
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گومن شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

شب پانصد و‌ پنجاه و نهم یا بریکینگ پوینت

اضطراب، به سان یک تور صید بزرگ، مرا گیر انداخت. وحشت‌زدم‌ام در عمق آب، هر قدر بیشتر تقلا می‌کنم، تور تنگ‌تر می‌شود.

نمی‌دانم از چه تکنیکی استفاده کنم، برای رهایی از این بند. مدیتیشن می‌کنم، دم و بازدم. می‌نویسم، سر جایش است. کمی گریه می‌کنم. نچ! حوصله‌ی اشک هم ندارم.

پناه می‌برم به تکنیک خطرناک چاق‌بازی. چیزهایی که برای سلامتی خوب نیستند، پرند از شکر/نمک/سودا را با هم می‌خورم. می‌جوم. دندان می‌سایم به چیپس. احساساتم را زیر دندان‌هایم خرد می‌کنم. قرچ‌قرچ.

تا خسته شوم. از شوری، شیرینی، زباله زدن به سیستم گوارش.

از عادت سیگار بهتر است، یا الکل، یا سکس شخمی.

لایه‌ی اول قصه:

من، احساس بی‌قراری، بی‌انگیزگی و اضطراب دارم این روزها. از دنیا کلافم. از خلق دنیا کلافم.

سر جنگ دارم با خودم. سال سختی را سپری کردم. به همدلی نیاز دارم. دریافت نمی‌کنم. طلب می‌کنم.

خسته نیستم. بی‌فروغ است نگاهم.

هر چند اگر همین الان، لیست تلفن‌های گوشی‌ام را رو کنم، باور نمی‌کنید چقدر، با آدم‌های رندوم، فارسی و انگلیسی، سنین و مدارج مختلف، حرف زده‌ام. حرف و حرف و حرف.

از مارکتینگ، تا دعوت جسیکا به شراب و شکلات، تا دعوت آدرا به قهوه، تا دعوت فیل به پاستای گیاهی.

چه می‌کنم؟ با سی و دو سالگی‌ام؟

دست و پا زدن است؟ اوه! حتی هدف را دیگر نمی‌بینم. شاید چون به هدف بزرگم رسیده‌ام. (همین جا لبخند زدم، از سر کشف حقیقت در میان نوشتن)

من، زندگی‌ای را می‌کنم که برایش دویدم. فیلمساز مستقل، در یک کشور دیگر، در آستانه‌ی تولید.

شاید، همین بی‌انگیزه‌ام کرد. این که جایی ایستاده‌ام که در این چند سال تقلای ثبت هویت‌اش را زدم. حالا دارم رویا را زندگی می‌کنم. هدف نو‌ می‌خواهم. استندآپ است؟ کمدی هم هست. ورزش هم هست و بردن زبانم‌ به مرحله‌ی بعد.

صلح است؟ روابط منتخب است؟ دکتراست؟ زندگی در شهر محبوبم؟ یا بپیچم بروم اروپا؟

هاه! همه به کنار. الان که به جای شام ویفر و چای می‌خورم، حالم از خودم جا آمد. که باید چیز جدید خواست. تصویر جدید ساخت.

امشو، وسط هفته، رفتم یک بار قرتی، که ملت مشتاق، میکروفون دست می‌گرفتند و از روی متن می‌خواندند. جماعتی دختر، همراهان عروس، رفتند روی سن، برای آواز جمعی و جشن گرفتن شب مجردی رفیق‌شان. دهه‌ی بیست‌اند. من هم با مارگاریتای توت‌فرنگی نشسته‌ام روبرویشان، می‌خندم و تماشا می‌کنم.

انگار دیگر من، دلش شلوارک یک وجبی نمی‌خواهد. از این شکل از کاراکترم لذت می‌برم. جایی آرام‌تر از من زندگی می‌کند. با صدای ملوس‌تر.

الان که خیلی چیزها برای هزارمین بار برایم عوض شد.

بله. بریم بخسبیم که فردا شلوغه

هزار و یک شبشهرزاد قصه گو
۱۰
۰
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
من شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید