
احساس حقیقی، وقتی تو بلکباکس تدوینام.
آقایون، خانوما! من دلم تو باکس تدوین میگیره. به کی بگم؟
واسه شغل نانآور خونواده اومدم استودیو تدوین، منتظرم خروجی تموم بشه، برم سر زندگیم.

آره! همینقدر اطواری!

تو فکر چیام؟ نمیدونم! حقیقتن دوز کلاف ریزی با خویش دارم. کمی از خونواده شکارم، کمی فشار کار و تحویل این مستند بالاست، ده روزه جیم نرفتم، مارچ هم که قربونش برم، تموم شد.
دلم سفر میخواد. ایدهی سفر هم موجوده. جشنوارهفیلم در شهر یه وجبیم، آتلانتا.
راستش رو بخوای، ۸ جولای ۲۰۲۱ که برگشتم از آخرین سفر جادهایم خونه، به خودم قول دادم، تا فیلمبرداری تموم نشده، از استیت بیرون نزنم. به خودم گفتم زن، یه سال دندون رو جیگر بذار، متمرکز این پروژه رو تموم کن، بعد هر جا خواستی میریم!
حالا، وسواس خناس! ببینیم چی میبره؟ میل با بازگشت به آغوش اجتماع، سفر و کمی دوری از جریان معمول یا بست نشستن و سامان دادن بقایای این امپراتوری مینیاتوری.

وسط این رفت و اومدها، با قشری از جامعه ملاقات دارم که جیب پرتر از من دارند.
بدون قضاوت، بدون تغییر در بازگویی آنچه شنیدم.
حجم تمرکز بر مدل ماشینشان بیسابقه بود! در مورد ماشین خیلی خیلی خیلی حرف زدیم/زدند.
من موضعام راجع به پول مشخص است. جیب پر خوب است چون میشود کارهایی را کرد که دوست داریم، سفرهای محبوبمان را برویم، غذاهای دلخواه بخوریم و یک چشممان به کیف پول نباشد. درسته؟
پول، برای من، وسیله است. که بروم مراحل بعدی، نه نمایش عمومیاش به همساده و آشنا.
دلیلش را نمیفهمم، چرا باید راجع به چطور پول خرج کردن حرف زد؟
نمیفهمم.
آه. این هم یک نفس عمیق دگر.
چه در روزهایی که از سطح عمومی جامعه جیبام پرتر بود و مدام سفرهای قرتی بودم. چه الان که چسبیدهام به موضع امنیت و تلاش برای جمع کردن سرمایه برای فیلمام، هیچ وقت، پول داشتن/نداشتن، و شو برگزار کردنش را نفهمیدم.
تامام!
بروم نهار را دریابم که روز هنوز نصفه است و کلی ماجرا پیش رو!