
عکس از تناسبات دافیگری خارجه. زاویه، استایل، فلان و بهمان. ولی گفتم بهتون که. از شبی که از سن استندآپ اومدم پایین، امور جدید در خویش پرورش میدم. «پذیرش» در لایهی عمیقتر. «شجاعت» چه در کلام، چه در ابراز احساسات حقیقی(نه آنچه صحیح/پسندیده/قابل قبول جامعه است یا حتی پیامهای والدی خودمان)
اول از این شروع کنم که یک هفته است، مدام ماهی خوردم. مهمانیهای عید است و دلم پر از انواع ماهی شد. امشو، که شراب سفید و ماهی با هم خوردم، دلم نبات داغ خواست و الان ۱۲ شبی، دارم درازکش روی کاناپه، عشق میکنم.

تراپیست جدید یافتم. این بار این خط، این نشان، به کسی معرفی نخواهمش کرد. همان دفعهی قبل برای هفت پشتم بس بود.
اعتماد، های روزگار، اعتماد!
به تراپیست جدید گفتم ببین، من دنبال رابطه طولانیام باهات، وقت و توان عاطفیم را از سر راه نیاوردم. اومدم وقت بذارم، همو بشناسیم، راه داد، بریم لانگترم! یه جا خندهم گرفت، با کی طرفیها! من توی تراپی هم، سه نقش دارم، یا رنج زندگیم رو کمیک میگم، یا دراماتیزهاش میکنم یا دارم مدیریت میکنم. گیج شد، بعد خندید. خوشحالم تراپیست جدیددار شدم. احساس امنیت و شنیدهشدن بهم میده.

پدر و مادر فشن خاورمیانه به صدا دراومد. پیراهن شب، پالتو، روسری محلی، کولهپشتی. دارم میرم سمینار هفتگی دانشکده، از اونجا برم شراب بخرم برم مهمونی یه شهر دیگه، ولی مثل اسب داره بارون میاد و منم موهام رو لخت کردم.

اینم سر کلاس، من و دافی محبوب.

اینم از پیام من به خویش و تو.
قبل از ورود به هر دورهای از زندگیم، یه نفس میگیرم، اضافات کمدم رو میدم میره. اضافه وزن فرضیم رو(همیشه بحث سر پنج پونده)، تراپی مفصل میکنم، جیم میرم، گل میکارم و میپرم توی هدف جدید.

رفتم پونزده تا جوراب نو خریدم. یک از یکی مامانیتر.
این هم از خویش خویشتن، بی میکاپ و خلاص ز قضاوت مردم. حتی شما دوست عزیز.
یه قصهی مفصل دارم راجع به آدمهای بدجنس. احتمالن فردا واستون بگم.
علیالحساب، یه سرشماری ریز بزنیم، خوانندگان بلا، رفقا، عزیزانی که از راههای دور و نزدیک با مینیبوس اومدین، امن و امانین؟ عیدتون ژیگوله؟