
چنین.
جهان ما را شگفتزده کرد و دیشب خوابت را دیدم شهریار. خواب دیدم خانهات آمدیم. با خانواده. کتابخانهی بزرگی داشتی و یک عالمه آینه.

برویم به حکایت آن چه گذشت. با دوست نقاشام، رفتیم کافه. به رسم دوشنبهچهارشنبهها. برای استوری بورد. حرف میزنیم. او نقاشی میکند، من دستهایم را تکان میدهم. فیلم دارد جان میگیرد.
یک دفعه احساس کردم، این بچه دارد از من جدا میشود، آمادهی پریدن از لانه است. ته دلم خالی شد که شت! بعد از پروژه چه چیزی را دوست خواهم داشت؟

روز شلوغی بود. از پمپ بنزین، کارواش، خرید خانه، تا تی کشیدن، فک زدن با سوپروایزر، پیشتولید فیلم تا همین الان که جواب فلسفی دیگری برای زندگی یافتم.
(سینه صاف میکند)
همه چیز، همین لحظه است.

فردا هم، روزیست شلوغ، پرملاقات و امیدوارم موفق و عالی.

پ.ن
بعد از پروژه چه چیزی را دوست خواهم داشت؟
تو را دوست خواهم داشت، با دیالوگهای جدید عزیزم!
پ.ن۲:
من، آگاهانه، با تردید قضاوت فرضی خوانندگان و مخاطبان میجنگم و احساسات واقعیام را مینویسم تا کلامم معتبار بماند و خودم را سلامت نگه دارم.