
میفرمان، وقتی دلت پره بنویس، مغزت خالیه، بخون.
این سومین قصهی بیست و چار ساعت گذشته است. بس که کلهام پره! پر حرف، پر آدم. از صبح، همهش دارم مینویسم. روی برگ رو درخت رو پر پرنده و فیلان!
میفرمان که با آدمهای جدید بگرد، دنیا رو بهتر بفهمی.
من چقدر آدم دیدم؟ چقدر چیز یاد گرفتم؟
میدونی از چی میترسم عزیز جان؟ انقدر از هر کسی، خطی، رنگی، یادگاری گرفتم، که دگر من، من ده سال پیش، پنج سال پیش، هفتهی گذشته نیستم.
نسخهی امروز من، تعریف جدیدی از سینما، رفاقت، مارکتینگ، معنای زندگانی و دلیل گریه دارد.
امروز، که در کنار توام، دیگر دل ترسان پارسال را ندارم که نمیتوانستم ذهنم را جمع کنم و فیلمنامه بنویسم!
هی! دادهگر!

من از وقتی رسیدم امریکا جون، زیاد که چه عرض کنم، خیلی بالا پایین دیدم. این دختر کاسه به سر، میدونست روزهاش سخته. رفت تو دلش!

تنهاییهای تخماتیک خواهد داشت. عدم تعلق و فلان و بهمان. ولی روزهای زیادی نبوده که احساس کرده پشتش خالی شده.
این قرمزی سمت راست منم، چپیاش همخونهام. ماشینم، ساعت ۲ شب، پارکینگ ساحل جکس، مرد. صبحی که میخواستیم بریم دنبال تعمیر ماشین رهاشده در پارکینگ، قهوهسازمون سوخت، قهوهی دمی سر رفت و من، انتهای فروپاشیم رو دیدم.
شاید الان که مینویسمش، مسخره یا حتی کماهمیت به نظر میاد. ولی زایش کردم که بتونم برم مرحلهی بعد.

گذشت، زنده موندمش، خودم و ماشینم؟

آفتابسوختگی تکرارنشدنی سی سالگی. فکر کردم سرطان معده گرفتم! زندهام؟ پوستم خوب شد؟ بله!
این لپتاپم شکست! یه سال و نیم پیش، وسط سفر جادهایم بین بالتیمور و دیسی! دم امتحانات.

بگم باز از هایلایت وحشت؟ روزی که از روی تردمیل خوردم زمین.

باطری ماشینم!!

تهش رو بگم. با این همه چیز که خراب شدند ودرستشون کردم، دیگه شکستگی لپتاپ متاخر، مثل یه فسقل اتفاق بود.

بیبی جدید منتظره راهش بندازم. من، دختر کاسه به سر، که اون روزها دلشیکسته بود رو باس صدا کنم بگم، بیا دادهگر. بیا قشنگم
میدونم از دست دادن لپتاپ، موبایل، ماشین وحشتزدهات میکنه، احساس میکنی کنترل امور از دستت به در اومده، ولی بدون قشنگ خانوم، احساسات حقیقت ما رو نمیسازند، بازتاب بحرانهای معمول زندگیاند که به بهانهی صفحهی لپتاپ، بهت تپش قلب میدن. گول نخوری!