
اشتباه کردم. که گفتم قصه مینویسم. این هزار و یک شب من است. او، به جای این که گوش بسپارد و بفهمد این حدیث عشق را، محبت و مهر را کرد یک کارت. یک کارت دیگر برای بدست آوردن چیزهایی که میخواست. با قلقلک نوجوون عاشقپیشهی درونم، سعی کرد متقاعدم کند. دوستش داشتم؟ آری. هنوز هم آن «دوست داشتن» را دوست دارم. ولی دیگر قلب قرمز و عزیز دل شنیدن، جای خطی که به روح و صورتم انداخت را مداوا نمیکند.

فکر میکنم هنوز مرا بخواند؟ فکر نکنم.

یکی دو روز دیگر کلید فیلم است. حالم، کلیت خوش است. آری. با همهی به گاورداریهایش خوش است.

قصه؟ ندارم.
خودم قصهام. دست خالی آمدم. حالا دستم پر است.