
سلام شکوفههای فندق.
من برگشتم. هنوز دارم تیکههای فهم، توجه وتمرکزم رو از گوشه کنار زندگی جمع میکنم. خونه تمیز میکنم. کمی. فکر میکنم. آمادگی درونم قل میزند. یک هل کوچک مانده تا پایان فیلمبرداری.
این استاپ، بیشتر شبیه یک سکتهی کوچک بود. میدانی شهریار! الان که یک ماهی میشود مدام پشت تراکمینشینم و تجهیزات جابجا میکنم، عادت کردم.
به آفتاب سوختگی پوستم، خط سفید ساعت، به دویدن، به تکستهای کارول صبح، به اضطراب.
اوضاع چطور است؟ ده روز دیگر فیلمبرداریم تامام میشود. بعد یک هفتهای خلوتی ریز پ بعدش تدریس در دانشگاه.
آره جوجوهایی که هنوز من رو میخونین، توی این چند ماه پیچ نبودنم، شدم مدرس تکنیکهای کارگردانی دانشکدهمون.
خوشحالم. افتخار میکنم. به نظرم ناچیزه همچنان.
نمیدونم چی من رو مفتخر میکنه از خویش؟ ته همهش اینجوریم که خب، باشه. فیلمام ساختی. درسم دادی. خب که چی؟
لوس به نظر میاد؟
اینجاش رو بشنو. دعوت بودم عروسی رفیق جینگ، نیوجرزی. به خواهر غر میزدم حال وسیله جمع کردن ندارم. بعد خودم گفتم، اگه خود من شاهد این مکالمه بودم، میریدم به صاحبسخن که بابا، میمون درختی! تو کی بودی حال نداری بری سفر.
ولی خب. ما با همهی این زاویههای کج و کولهمون شدیم این تحفهای که الان داره با دنیا میگرده و میچرخه.
آخ که چقدر قورت دادن احساسات سخته.
آخ که چقدر خرد کردن کوه عواطف و تبدیلاش به تکههای قابل حمل سخته.
آخ که زندگی.
منی که احساس میکنم گم شدم دوباره.

این تخمسگ هم، دکور اتاق عکاسیمونهواسه فیلم. فعلن با ما رندگیمیکنه.