
فیلم رو ساختم و یه جورایی تو شوک هستم. تموم شدن تولید این عظمت، آه! نمیدونم از کجا شروع کنم.
از خستگی؟ گریهها؟ بریدنها؟
یه دلار پول لوکیشن ندادم. ۲۹ روز فیلمبرداری کردیم و پول رسید تا اینجاش. این منم؟! این من خفن لعنتی، که یادش میره برای چقدر واسه هر کلمهی این متن، هر تاچ رنگ، هر حرکت دوربین مدتها وقت گذاشته. الان که تموم شده هی یکی میگه کاری هم نکردی. چرا کاری نکردم؟ کیه این سرزنشگر درون، که به جای فکر کردن به اون چه به دست آورده، به نداشتههاش زل زده. به ناامیدیهاش. چیزهایی که در طول تولید فیلم یاد گرفت و بعضیهاش تهوعآوره.
بچه که بودم. بچهی سینما منظورمه. ۲۲ سالگی. ۱۱ فاکینگ سال پیش. اولین دستیاری که باهاش کار کردم بهم گفت تو بعد کار توی این پروژه آدم سابق نخواهی بود…نبودم، راست میگفت.
اینجا، دوباره باران گرفت و من دوست دارم تمام احساساتم را گریه کنم. احساس تنهایی میکنم. خانه برای اولین بار خالی شد و همخانهام بیست روزی نیست.
من در حیاطم. من، بعد از من شدنها، در حیاطم. موبایلم را سفت چسبیدهام، زیر سقف باریک حیاط نشستهام و برای خودم روضه میخوانم که گریه کنم.

زانوهایم باران میخورند و باد خنک استوایی میوزد که دل آسمان مرطوبش را سبک کند و باران ما را ببلعد.
ترسم، ترسم، ترسم که اشک
اشک، اشک، اشک
در غم ما،
پردهدر شود.

اشک نمیآید اما، سینهام سنگین است.
رنج کشیدم؟ آری.
خلق کردم؟ آری.
از چه وحشت کردهام؟ برای دو سال، این روز را تصور کردم و حال، درازکشیدهام روی مبل خاکستری، صدای باران در کوچه میآید و هیچ کس با من کاری ندارد.
برگشتم به تنهایی با افکار خویش و لابد، این خودش، هولناک است.
کار کردن سر صحنه برای طولانی مدت، آدم را عوض میکند. یک دنیا اعتماد خرج کردم که کار راه بیفتد. میدانم میدانم، قبل از این که بگویی برای فیلم خودت بود، تو این رویا را ساختی. باید بگویم، بله. درون ما، کاراکترهای مختلف با هم در ستیزند و گاه، آنکه جاهطلب است، میبافد و کوشای درون بدود.

قصه را بالا پایین کردم و فکر کردم خیلی نوشتهام. نمیدانم چطور سر سوزن این خلاصی را به جانم بزنم. باید حرکت کنم. پاشو.