
گوشهی راهرو. تدوینام را گرفتم بغل و اتاق به اتاق، دنبال جوابام. نچ. بیشتر درهای مغزم را میزنم.
زیاد فکر میکنم. زیاد تنها هستم. کسی را نمیبینم. ویدیو کال نمیکنم. زنگ نمیزنم. ایمیل نمینویسم مگر برای کار. مدام کلهام را میخواهم ببرم در دفتر یادداشتم. اینستاگرام را ترک کردهام به صورت احساسی. زندگیام خالی شد. ترسناک خالی شده. تهش را دارم مدام میبینم.

شاید همانطور که، که این قصه، برای من، شد جان و جهان، شاید همانطور که مرا نجات داد از فرو رفتن. مرا نشاند به پای قصهگویی، به پای مادری کردن برای طفل. تا برسم به متن.
همینطور که این فیلم، مرحلهی تولیدش، مرا در دورهی انتظار جواب سرطان، امیدوار نگه داشت.
حالا وقتش رسیده به من درس آخر را بدهد. درس «جمعبندی».
از تمام مراحل خلق، پیشتولید، را دوست دارم. شیفتهی تولیدم. پستولید را تا جایی که دلم بخواهد تمیز میکنم.
در زمانی که در خاک وطن پرغرور بودیم، دورورمان پر بود از کسانی که بیایند علیعلی، سر کار را بگیرند، تا جایی که حوصله داشتند ادامه بدهند و القصه.

حکایت بعد: یک خشم است، موازی نارضایتی و حس توامان ناکفایتی.
در زندگی چنین زحمت نکشیده بودم.
برای نان شبم، اجارهی خانه، هزینهی فیلم، قبضهای جاری درمان، هارددرایو و امنیت.

استاکر داشتم. کسی مدتی سر به سر حیاطپشتی و زندگیام میگذاشت. ننگ بر این فرهنگ تخماتیک. که در این جهان اولاش هم…
حوصلهی نوشتنش را ندارم. چون پر بود از وسواس. تابستان سختی را گذراندم. بله. این تابستان ۲۲، مرا عوض کرد. انگار دوباره به درون خویش سفر کردم.

فایلهای فیلم نظم گرفتهاند و منتظر من هستند بروم سراغشان.

من، اما، شنیدم از صدای امنی این روزها، که خودشناسی و جستجوی درون هم، حد دارد.
شاید هم مدام واکاوی است که ضروری نیست برای گذران عمر.
شاید باید سرم را به امور دیگری مشغول بکنم.
شاید همهی آدمهای دنیا هم انقدر سوال دارند ولی انقدر دورشان نویز است، که نمیشنوند.
تنها ماندن با اکوی افکار تکرارشوندهام، فیلم، تدوین، رنگ، صدا، موزیک، تیتراژ، آن پلان جامانده، واحد تاریخ هنر، باشگاه، وزن، رژیم بینان و برنج، اشتباهات کوچکم، حواسپرتیهایم و اوف.
لیست نوشتم. از این که کی الفبای زیست آموختم. فکر میکنم دنیا را بهتر فهمیدهام.
فقط هنوز اعتمادم به آگاهیام کم است.